ΟΡΧΗΣΤΡΑ ACADEMICA ΑΘΗΝΩΝ | 2020

ΤΡΙΤΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΣΥΝΑΥΛΙΩΝ | 04.09 – 24.09.2020

Stay Safe
Είσοδος ελεύθερη σε όλες τις συναυλίες
Tηρούνται όλα τα προβλεπόμενα μέτρα προστασίας κατά του κορωνοϊού Covid-19

 

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 4 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
20:30
ΔΗΜΟΣ ΑΘΗΝΑΙΩΝ
ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ
(αύλειος χώρος)Είναι υποχρεωτική η προκράτηση θέσης στο τηλέφωνο 213 213 9583, από τη Δευτέρα 31.8.2020 και κατά τις ώρες 10:00 έως 14:00.
Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας για 100 άτομα.Η συναυλία θα μεταδοθεί ζωντανά στη σελίδα facebook του Ωδείου Αθηνών.
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
20:30
ΔΗΜΟΣ ΛΥΚΟΒΡΥΣΗΣ ΠΕΥΚΗΣ
ΑΛΣΟΣ ΒΑΡΒΑΡΕΣΟΥ, ΠΕΥΚΗ
ΤΡΙΤΗ 15 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
20:30
ΔΗΜΟΣ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ-ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ
ΠΟΛΥΧΩΡΟΣ ΛΙΠΑΣΜΑΤΩΝ
ΠΕΜΠΤΗ 24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
20:30
ΔΗΜΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑ
ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ

Η συναυλία ματαιώνεται, στο πλαίσιο των περιοριστικών μέτρων κατά του κορωνοιού Covid-19 που ισχύουν στην Αττική από 21/9 - 4/10/2020 

 

 

Wolfgang Amadeus Mozart, Divertimento σε φα μείζονα, KV 138
Allegro
Andante
Presto

Θανάση Ζέρβα, «Ελεγεία για την Αντιγόνη» για σαξόφωνο άλτο και έγχορδα

Σολίστ: Θανάσης Ζέρβας

Pyotr Ilyich Tchaikovsky, Σερενάτα για έγχορδα, έργο 48
Pezzo in forma di Sonatina (Andante non troppo – Allegro moderato)
Valse (Moderato. Tempo di Valse)
Elegia (Larghetto elegiaco)
Finale – Tema russo (Andante – Allegro con spirito)

Μουσική διεύθυνση: Νίκος Aθηναίος

Πρώτα βιολιά Οδυσσέας Κορέλης (εξάρχων), Φρανς Σεστάνι, Ιρίνα Σαλένκοβα, Κωνσταντίνος Μπουραντάς, Ιωάννης Τζιώτης, Κίτι Βαρδάμη
Δεύτερα βιολιά Αντωνέλα Τσεφά, Ηλέκτρα Βεζύρογλου, Γεωργία Τσολάκη, Τάσος Γρατσίας
Βιόλες Αντώνης Μανιάς, Γιώργος Γιακουμής, Παναγιώτης Αράπογλου, Αυγούστα Σεστάνι
Βιολοντσέλα Βαγγέλης Νίνα, Έλλη Φιλίππου, Αλέξανδρος Χαραλάμπους
Κοντραμπάσο Θεόδωρος Λυγνός, Χάρης Μέρμηγκας

 

Λίγα λόγια για τον Αθανάσιο Ζέρβα

ΑΖ

Eίναι Διδάκτωρ Σύνθεσης και κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στο Σαξόφωνο από το Πανεπιστήμιο Northwestern (ΗΠΑ) και Πτυχιούχος Μουσικής του Πανεπιστημίου Chicago State.  Είναι Κοσμήτορας της Σχολής Κοινωνικών, Ανθρωπιστικών Επιστημών και Τεχνών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και Καθηγητής Θεωρητικών & Μουσικής Δημιουργίας στο Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης, επίσης είναι Φιλοξενούμενος Καλλιτέχνης (Σαξόφωνο) στο Ωδείο Αθηνών.  Συνεργασίες ως σολίστ: μαέστρος ή συνθέτης με την Ορχήστρα Academica, Chicago Philharmonic, Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα, Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής ΕΡΤ, Big Band Δήμου Αθηναίων, Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης, Constanta Symphony-Romania, Louisiana Sinfonietta, Chicago Jazz Ensemble κ.ά.  Αναρίθμητες εμφανίσεις ως σολίστ: Ελλάδα, Κύπρο, Γαλλία, Γερμανία, Ρουμανία, Κροατία, Καναδά, ΗΠΑ.  Τακτικές εμφανίσεις: Carnegie Hall Νέας Υόρκης, Schubert Theater Βοστόνης, Pick Staiger Hall Σικάγου, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και Θεσσαλονίκης, Ηρώδειο, κ.ά.  Εκδόσεις έργων του από τους οίκους: Jeanne Inc. (ΗΠΑ), Παπαγρηγορίου – Νάκας, Μ. Νικολαΐδης.  Ηχογραφήσεις με BMG, Centaur, EMI, FM, Libra, Magni, Mercury/Universal, Aristotelian University Studio και ανεξάρτητες παραγωγές.

 

Λίγα λόγια για τον Νίκο Αθηναίο

Αθηναιος

Ο Νίκος Αθηναίος σπούδασε Πιάνο, Σύνθεση και Διεύθυνση Ορχήστρας στην Αθήνα, την Κολωνία και το Ντύσσελντορφ.
Μετά από θητεία ως αρχιμουσικός σε διάφορα γερμανικά μουσικά θέατρα, ονομάστηκε το 1990 Γενικός Μουσικός Διευθυντής στην Φρανκφούρτη του Όντερ, θέση την οποία κατείχε μέχρι το 2001. Υπό την καθοδήγηση του η Φιλαρμονική Ορχήστρα της πόλης αναδείχθηκε σύντομα σε κορυφαίο συμφωνικό σύνολο του Βραδεμβούργου και εξελίχτηκε στην σημερινή Βραδεμβούργια Κρατική Ορχήστρα ("Brandenburgisches Staatsorchester").  Με την ορχήστρα αυτή αφομοίωσε ο Νίκος Αθηναίος ένα ευρύτατο ρεπερτόριο συμφωνικής μουσικής και πραγματοποίησε μία σειρά από περιοδείες, τόσο στην Γερμανία όσο και σε πολλές άλλες χώρες της Ευρώπης, με συναυλίες σε σημαντικά μουσικά κέντρα.  Έχει διευθύνει πολλές σημαντικές ορχήστρες του εξωτερικού και όλες τις σημαντικές ελληνικές ορχήστρες.
Από τον Μάιο του 2000 μέχρι τον Απρίλιο του 2010 υπήρξε ο πρώτος Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης. Σήμερα είναι Γενικός Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Ωδείου Aθηνών και ταυτόχρονα Καλλιτεχνικός Δ/ντής και μαέστρος της Ορχήστρας Academica του Ωδείου Αθηνών.

 

Λίγα λόγια για τα έργα της συναυλίας

Μια μικρή Διασκεδαστική μουσική

Ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ [Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791)] ίσως έχει μείνει στην ιστορία περισσότερο γιατί ήταν ένα παιδί θαύμα. Και πράγματι ο Αυστριακός συνθέτης, που είχε ξεκινήσει μαθήματα μουσικής με τον πατέρα του Λεοπόλδο σε ηλικία τεσσάρων ετών, άρχισε να συνθέτει μουσική ήδη από τα πέντε του. Έτσι όταν το 1772 σε ηλικία 16 ετών συνέθεσε το Ντιβερτιμέντο σε φα μείζονα, έργο με αύξοντα αριθμό KV 138, είχε ήδη συνθέσει τουλάχιστον άλλα 137 έργα, στα οποία συγκαταλέγονται, μεταξύ άλλων, και τρεις όπερες.

Εξίσου νωρίς με τη μουσική ξεκίνησαν και τα ταξίδια του μικρού Βόλφγκανγκ, που είχαν ως στόχο κυρίως την ανάδειξη του ερμηνευτικού του ταλέντου. Ήδη το 1762, ο εξάχρονος Μότσαρτ ξεκίνησε να περιοδεύει εντός και, αργότερα, εκτός Γερμανίας, άλλοτε μαζί με την κατά 4 έτη μεγαλύτερη αδελφή του Νάρελν και άλλοτε μόνος με τον πατέρα τους. Τα ταξίδια αυτά, παράλληλα με την ανάδειξη της μουσικής του ικανότητας, του έδωσαν και την ευκαιρία να γνωρίσει και την μουσική άλλων χωρών. Σε ένα από αυτά, το ταξίδι στο Λονδίνο το 1764 ο οκτάχρονος Μότσαρτ γνώρισε τον μικρότερο γιο του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ (1685-1750), τον Γιόχαν Κρίστιαν Μπαχ (1735-1782), ο οποίος άσκησε καθοριστική επιρροή στη διαμόρφωση του μουσικού ύφους του Μότσαρτ. Αν όχι εξίσου καθοριστικά, σίγουρα πολύ σημαντικά υπήρξαν και τα τρία ταξίδια του Μότσαρτ στην Ιταλία, κατά τα οποία είχε την ευκαιρία να εξοικειωθεί με την ιταλική μουσική γλώσσα. Σε αυτήν ακριβώς την περίοδο συνέθεσε και το διάρκειας μόλις έντεκα λεπτών τριμερές Ντιβερτιμέντο σε φα μείζονα, που αν και συνετέθη στο Ζάλτσμπουργκ, ανάμεσα σε δύο ταξίδια στην Ιταλία, αποπνέει μια ιταλική φινέτσα.

Μια σύγχρονη ελεγεία

Ο σαξοφωνίστας, αρχιμουσικός και συνθέτης (αλλά Καθηγητής Θεωρητικών & Μουσικής Δημιουργίας στο Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, καθώς και Κοσμήτορας της Σχολής Κοινωνικών, Ανθρωπιστικών Επιστημών και Τεχνών του ίδιου πανεπιστημίου) Θανάσης Ζέρβας είναι ένας υπερδραστήριος και πολυτάλαντος δημιουργός. Γεννημένος στα Φιλιατρά Πελοποννήσου, όπου και πήρε τα πρώτα μαθήματα μουσικής, συνέχισε τις σπουδές του στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, για να φύγει για το Σικάγο των Η.Π.Α., όπου ολοκλήρωσε τον κύκλο των σπουδών του (λαμβάνοντας, μεταξύ άλλων, πτυχίο και μεταπτυχιακό δίπλωμα στο σαξόφωνο και διδακτορικό δίπλωμα στη σύνθεση). Το πλούσιο συνθετικό του έργο μαρτυρά το εύρος των μουσικών του ενδιαφερόντων, που εκτείνονται από την λόγια δυτική μουσική ώς την Τζαζ, την Λάτιν, αλλά και την παραδοσιακή μουσική.

Η αρχαία ελληνική τραγωδία έχει συχνά αποτελέσει πηγή έμπνευσης για Έλληνες συνθέτες, ήδη από τα τέλη του 19ου εντός και εκτός του χώρου του θεάτρου. Η Ελεγεία για την Αντιγόνη για σαξόφωνο άλτο και έγχορδα του Θανάση Ζέρβα, που πρωτοπαρουσιάστηκε το 2017 από την Ορχήστρα Ακαντέμικα υπό την διεύθυνση του Νίκου Αθηναίου στο Ωδείο Αθηνών, αποτελεί μια συνέχεια αυτής της μακράς πορείας συνθετικής αναζήτησης και διαλόγου με τον αρχαίο μύθο.  Όπως σημειώνει ο ίδιος ο συνθέτης για το έργο: «Η Ελεγεία για την Αντιγόνη για άλτο σαξόφωνο και ορχήστρα εγχόρδων (2017), βασίζεται στον αιολικό τρόπο. Ο χαρακτήρας του έργου είναι λυρικός με δραματικά ξεσπάσματα, αντανακλώντας υπαινικτικά την τραγική προσωπικότητα της Αντιγόνης του Σοφοκλέους και τη διαπάλη μεταξύ «ήθους» και «πάθους» που χαρακτηρίζει τα έργα του. Οι δύο σολιστικές καντέντσες του σαξοφώνου προβάλλουν την ηχητική και δεξιοτεχνική ευελιξία του οργάνου, ενώ τα ορχηστρικά μέρη υπογραμμίζουν την ηχοχρωματική πολλαπλότητα μεταξύ του σαξοφώνου και των εγχόρδων».

Ένας θαυμαστής του Μότσαρτ

Ο Ρώσος συνθέτης  Πιότρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκυ [Piotr Ilyich Tchaikovsky (1840-1893)], υπήρξε μεγάλος θαυμαστής τού κατά έναν περίπου αιώνα πρεσβύτερού του  Μότσαρτ. Έλεγε χαρακτηριστικά ότι η μουσική του Μότσαρτ δεν του άρεσε απλώς, αλλά τη λάτρευε, ενώ θεωρούσε ότι ο Ντον Τζοβάννι ήταν η καλύτερη όπερα που είχε γραφτεί ποτέ. Σε αντίθεση με την «Ομάδα των Πέντε»,  (Ρίμσκυ-Κόρσακωφ, Μουσόργκσκυ, Μποροντίν, Κούι, Μπαλακίρεφ), τον κύκλο των Ρώσων συνθετών που αναζητούσαν μια εθνική ρωσική ταυτότητα στη μουσική τους, ο Τσαϊκόφσκυ παρέμεινε ώς το τέλος της ζωής του οπαδός της μουσικής της «Δύσης», χωρίς να απορρίπτει την ένταξη ρωσικών μελωδιών στα έργα του. Αντιθέτως δεν είναι λίγα τα έργα του στα οποία εντάσσει ρωσικά παραδοσιακά μοτίβα.

Στην Σερενάτα για έγχορδα, έργο 48, που ολοκληρώθηκε το φθινόπωρο του 1880, συναντούμε ίχνη τόσο από την επιρροή του Μότσαρτ, όσο και από την ρωσική μουσική παράδοση. Το πρώτο μέρος του έργου, γραμμένο σε «Φόρμα σονατίνας» αποτελεί μια απότιση φόρου τιμής στον Αυστριακό συνθέτη (όπως θα γινόταν λίγο αργότερα, το 1887, και με την Συμφωνική Σουΐτα αρ. 4, γνωστή ως «Μοτσαρτιάνα»). Ενώ στο τέταρτο μέρος, το φινάλε, που φέρει τον χαρακτηριστικό τίτλο «Ρώσικο θέμα», ο Τσαϊκόφσκυ αξιοποιεί ένα ρωσικό παραδοσιακό θέμα, μια βαρκαρόλα για τον Βόλγα, το οποίο εντάσσει αρμονικά στο υπόλοιπο έργο. Η Σερενάτα σημείωσε μεγάλη επιτυχία, ήδη από την πρώτη της παρουσίαση. Μάλιστα το δεύτερο μέρος, «Βαλς», ζητήθηκε από το κοινό της πρεμιέρας να επαναληφθεί, ενώ ο συνθέτης, και παλαιός δάσκαλος του Τσαϊκόφσκυ, Άντον Ρούμπινσταϊν  χαρακτήριζε το «Βαλς» αυτό την καλύτερη σύνθεση του Τσαϊκόφσκυ. Ο ίδιος ο συνθέτης έλεγε πως είχε συνθέσει το τόσο όμορφο αυτό ρομαντικό έργο «μέσα από την καρδιά του».


Επιμέλεια κειμένων: Στέλλα Κουρμπανά, Δρ. Ιονίου Πανεπιστημίου, 'Εφορος Αρχείου Ωδείου Αθηνών 

 

 


ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΣΥΝΑΥΛΙΩΝ | 15.07 – 22.07.2020

Stay Safe
Είσοδος ελεύθερη σε όλες τις συναυλίες
Tηρούνται όλα τα προβλεπόμενα μέτρα προστασίας κατά του κορωνοϊού Covid-19

 

 

ΤΕΤΑΡΤΗ 15 ΙΟΥΛΙΟΥ
21:00
ΔΗΜΟΣ ΑΘΗΝΑΙΩΝ
ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ
(αύλειος χώρος)
ΚΥΡΙΑΚΗ 19 ΙΟΥΛΙΟΥ
21:00
ΔΗΜΟΣ ΚΗΦΙΣΙΑΣ 
INTERNATIONAL SCHOOL OF ATHENS (ISA)
ΔΕΥΤΕΡΑ 20 ΙΟΥΛΙΟΥ
21:00
ΔΗΜΟΣ ΛΥΚΟΒΡΥΣΗΣ ΠΕΥΚΗΣ
ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ΛΥΚΟΒΡΥΣΗ
ΤΕΤΑΡΤΗ 22 ΙΟΥΛΙΟΥ
21:00
ΔΗΜΟΣ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ 
ΘΕΑΤΡΑΚΙ ΛΑΓΟΝΗΣΙΟΥ

 

 

Johann Christian Bach, Συμφωνία σε ρε μείζονα, έργο 3, αρ. 1
Allegro con spirito
Andante
Presto

Wolfgang Amadeus Mozart, Κονσέρτο για ομπόε και ορχήστρα σε ντο μείζονα, KV 314
Allegro aperto
Adagio non troppo
Allegretto

Σολίστ: Σπύρος Κοντός

Wolfgang Amadeus Mozart, Συμφωνία αρ. 29, σε λα μείζονα, KV 201
Allegro moderato
Andante
Menuetto
Allegro con spirito

Μουσική διεύθυνση: Νίκος Aθηναίος

Πρώτα βιολιά Οδυσσέας Κορέλης, Φρανς Σεστάνι, Iρίνα Σαλένκοβα, Κίτι Βαρδάμη, Κωνσταντίνος Μπουραντάς, Ιωάννης Τζιώτης
Δεύτερα βιολιά Αντωνέλα Τσεφά, Ηλέκτρα Βεζύρογλου, Γεωργία Τσολάκη, Τάσος Γρατσίας
Βιόλες Αντώνης Μανιάς, Γιώργος Γιακουμής, Παναγιώτης Αράπογλου, Μάκης Τσορούκογλου (ευγενική συμμετοχή)
Βιολοντσέλα Βαγγέλης Νίνα, Έλλη Φιλίππου, Αλέξανδρος Χαραλάμπους
Κοντραμπάσο Θεόδωρος Λυγνός
'Ομποε Γιώργος Θεοδωρόπουλος, Χαριτίνη Δεσύλλα
Κόρνο Γιώργος Mιχαήλ, Άγγελος Μιχαήλ

 

Λίγα λόγια για τον Σπύρο Κοντό

ΣΚ

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα και σπούδασε όμποε στην Αθήνα με τον Γιάννη Παπαγιάννη, στην Καρλσρούη με τον Τhomas Ιndermühle και στη Γενεύη με τον Maurice Bourgue.
Από το 1997 κατέχει τη θέση του πρώτου όμποε στην Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ. Έχει διδάξει από το 2002 στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου. Από το 2006 διοργανώνει ετήσιο διεθνές σεμινάριο στην Κέρκυρα, ενώ επίσης έχει δώσει σεμινάρια σε πανεπιστήμια σε Γερμανία και ΗΠΑ.
Έχει έντονη δραστηριότητα με ρεσιτάλ και μουσική δωματίου, μεταξύ άλλων σε συνεργασία με το ΜΜΑ, την Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, ραδιοφωνικές μεταδόσεις στο Τρίτο Πρόγραμμα κα. Έχει παίξει σε παράσταση της Ρούλας Πατεράκη στην Επίδαυρο. Το 2018 παρουσίασε ρεσιτάλ με έργα ελλήνων συνθετών, στο πλαίσιο του διεθνούς συνεδρίου IDRS στην Γρανάδα.
Η δισκογραφία του περιλαμβάνει αποκλειστικά έργα Ελλήνων συνθετών και είναι διαθέσιμη στις εταιρίες DNAlab, Centaur, Irida, Rekem, Phasma, Universal κα. Ο προσωπικός δίσκος Metamorphosis (2012) απέσπασε εξαιρετικές κριτικές διεθνώς, καθώς και το βραβείο της Ένωσης Ελλήνων Κριτικών Θεάτρου και Μουσικής.

 

Λίγα λόγια για τον Νίκο Αθηναίο

Αθηναιος

Ο Νίκος Αθηναίος σπούδασε Πιάνο, Σύνθεση και Διεύθυνση Ορχήστρας στην Αθήνα, την Κολωνία και το Ντύσσελντορφ.
Μετά από θητεία ως αρχιμουσικός σε διάφορα γερμανικά μουσικά θέατρα, ονομάστηκε το 1990 Γενικός Μουσικός Διευθυντής στην Φρανκφούρτη του Όντερ, θέση την οποία κατείχε μέχρι το 2001. Υπό την καθοδήγηση του η Φιλαρμονική Ορχήστρα της πόλης αναδείχθηκε σύντομα σε κορυφαίο συμφωνικό σύνολο του Βραδεμβούργου και εξελίχτηκε στην σημερινή Βραδεμβούργια Κρατική Ορχήστρα ("Brandenburgisches Staatsorchester").  Με την ορχήστρα αυτή αφομοίωσε ο Νίκος Αθηναίος ένα ευρύτατο ρεπερτόριο συμφωνικής μουσικής και πραγματοποίησε μία σειρά από περιοδείες, τόσο στην Γερμανία όσο και σε πολλές άλλες χώρες της Ευρώπης, με συναυλίες σε σημαντικά μουσικά κέντρα.  Έχει διευθύνει πολλές σημαντικές ορχήστρες του εξωτερικού και όλες τις σημαντικές ελληνικές ορχήστρες.
Από τον Μάιο του 2000 μέχρι τον Απρίλιο του 2010 υπήρξε ο πρώτος Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης. Σήμερα είναι Γενικός Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Ωδείου Aθηνών και ταυτόχρονα Καλλιτεχνικός Δ/ντής και μαέστρος της Ορχήστρας Academica του Ωδείου Αθηνών.

 

Λίγα λόγια για τα έργα της συναυλίας

Ο «Μπαχ του Λονδίνου»

Αν και ο γνωστότερος – και σημαντικότερος – Μπαχ στην ιστορία της ανθρωπότητας ήταν ο Γιόχαν Σεμπάστιαν (1685-1750), η συμβολή της οικογένειας Μπαχ στον χώρο της μουσικής αριθμεί περισσότερους από 50 επαγγελματίες μουσικούς και ξεκινάει από το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα με τον παππού του Γιόχαν Σεμπάστιαν, τον Φάιτ Μπαχ. Ο ίδιος ο Γιόχαν Σεμπάστιαν απέκτησε 20 τέκνα, 10 από τα οποία πρόλαβαν να ενηλικιωθούν, και από αυτά 7 ασχολήθηκαν με τη μουσική.

Ο Γιόχαν Κρίστιαν Μπαχ [Johann Christian Bach (1735-1782)] ήταν ο μικρότερος από τους γιους του Μπαχ που διακρίθηκαν στη μουσική, και μαζί με τον Καρλ Φίλιπ Εμάνουελ (1714-1788) αποτελούν τους δύο γνωστότερους απογόνους της οικογένειας. Μάλιστα ο τελευταίος απέκτησε τόση φήμη στην εποχή του, που για χρόνια σχεδόν επισκίαζε το όνομα του πατέρα του. Παρότι τα δύο αδέλφια είχαν στενές οικογενειακές αλλά και μουσικές σχέσεις (ο Γιόχαν Κρίστιαν μαθήτευσε κοντά στον κατά 20 έτη πρεσβύτερο αδελφό του, ύστερα από τον θάνατο του πατέρα τους, που βρήκε τον μικρό Γιόχαν Κρίστιαν σε ηλικία μόλις 15 ετών) σύντομα οι δρόμοι τους χωρίστηκαν και ακολούθησαν διαφορετικές πορείες. Ο Γιόχαν Κρίστιαν έμεινε γνωστός στην ιστορία ως ο «Μπαχ του Λονδίνου», ή ο «Άγγλος Μπαχ» όχι μόνο γιατί έζησε στη βρετανική πόλη ώς το τέλος της ζωής του, αλλά και γιατί η μουσική του γλώσσα διαφοροποιήθηκε και από εκείνη του πατέρα του, αλλά και του αδελφού του Καρλ Φίλιπ Εμάνουελ, του «Μπαχ του Βερολίνου».

Το 1755 ο βενιαμίν της οικογένειας Μπαχ εγκατέλειψε τη Γερμανία (αλλά και το αυστηρό γερμανικό ύφος) για την Ιταλία, όπου διέμεινε για επτά χρόνια. Εκεί ο Γιόχαν Κρίστιαν γνώρισε την ιταλική μουσική παράδοση και επηρεάστηκε από αυτήν, ενώ δεν είναι τυχαίο πως είναι ο μόνος εκπρόσωπος της οικογένειας Μπαχ που συνέθεσε όπερες. Το οπερατικό ύφος συνέβαλε και στην δημιουργία του προρομαντικού κινήματος του «Στουρμ ουντ Ντραγκ» [«Sturm und Drang»],  (που έχει αποδοθεί στα ελληνικά ως «Θύελλα και Ορμή»), ένα κίνημα που προέρχεται από τον χώρο της λογοτεχνίας (με βασικούς εκπροσώπους τον Γκαίτε και τον Σίλλερ) και που έχει ως βασικό χαρακτηριστικό το πάθος, και την συναισθηματική έκρηξη. Το είδος υπηρέτησαν επάξια οι γιοι Μπαχ, αλλά και οι Χάυντ και Μότσαρτ.

Το 1762, ο Γιόχαν Κρίστιαν εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου και διέμεινε ώς το τέλος της ζωής του, συμμετέχοντας στη μουσική ζωή της πόλης, διοργανώνοντας, μεταξύ άλλων, και συναυλίες. Σε κάποιες από αυτές θα πρέπει να παρουσιάστηκαν και οι πρώτες Έξι Συμφωνίες του, που εκδόθηκαν το 1765 ως έργο 3. Η πρώτη, γραμμένη στη ρε μείζονα είναι χωρισμένη σε τρία μέρη (Allegro con spirito – Andante – Presto) και αποπνέει ακόμη την αύρα της ιταλικής χερσονήσου.

Δάσκαλος και μαθητής

Λίγους μήνες πριν την έκδοση των έξι αυτών συμφωνιών, ο Γιόχαν Κρίστιαν Μπαχ είχε γνωρίσει τον οκτάχρονο, αλλά ήδη πολλά υποσχόμενο, συνθέτη  Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ [Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791)], ο οποίος βρισκόταν στο Λονδίνο μαζί με τον πατέρα του Λεοπόλδο. Η επιρροή του Γιόχαν Κρίστιαν Μπαχ στον νεαρό Μότσαρτ ήταν, σύμφωνα με κάποιους μελετητές, εξίσου καθοριστική όσο και εκείνη του πατέρα του. Ο μικρός συνθέτης από το Ζάλτσμπουργκ μαθήτευσε κοντά στον «Άγγλο Μπαχ» για 14 περίπου μήνες και η σχέση αυτή υπήρξε καθοριστική για τον Μότσαρτ. Χαρακτηριστικό είναι πως συχνά, καθισμένος στα πόδια τού Γιόχαν Κρίστιαν, ο μικρός Αμαντέους έπαιζε λίγα μέτρα μουσικής στο τσέμπαλο και ο Γιόχαν Κρίστιαν συνέχιζε, και έτσι ολοκληρωνόταν σιγά σιγά ολόκληρη η σονάτα. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της αδελφής του Μότσαρτ, αν κάποιος άκουγε χωρίς να βλέπει, θα νόμιζε πως ήταν ο ίδιος άνθρωπος που έπαιζε. Η επιρροή του Μπαχ στη διαμόρφωση του μουσικού ύφους του Μότσαρτ είναι φανερή όχι μόνο στα έργα που έγραψε ο Μότσαρτ κατά την παραμονή του στο Λονδίνο, αλλά και σε ολόκληρη την μετέπειτα συνθετική του πορεία.

Το τριμερές Κονσέρτο για ομπόε και ορχήστρα σε ντο μείζονα, KV 314 (Allegro aperto - Adagio non troppo – Allegretto) γράφτηκε το 1777 από τον 21 ετών Μότσαρτ, για τον ομποΐστα φίλο του Τζουζέπε Φερλέντις [Giuseppe Ferlendis (1755-1892)]. Την επόμενη χρονιά ο Φλαμανδός φλαουτίστας Φέρντιναντ ντε Γιαν [Ferdinand De Jean (1731–1797)] ζήτησε στον Μότσαρτ να του γράψει 4 κουαρτέτα και τρία κοντσέρτα για φλάουτο. Ο Μότσαρτ πρόλαβε να γράψει μόνο 3 κουαρτέτα και δύο κοντσέρτα για φλάουτο, ενώ μετέγραψε το Κονσέρτο για όμποε για φλάουτο (στη ρε μείζονα, τη φυσική κλίμακα του φλάουτου) και τα παρέδωσε στον εντολοδόχο του. Αν και ο Ντε Γιαν αρνήθηκε να τον πληρώσει, γιατί θεώρησε το έργο απλή μεταγραφή, οι δύο εκδοχές του έργου (για όμποε και για φλάουτο) αποτελούν σήμερα δημοφιλέστατα και αγαπημένα συναυλιακά έργα.

Παρότι η Συμφωνία αρ. 29 σε λα μείζονα, KV 201 γράφτηκε το 1774, δηλαδή δέκα χρόνια μετά την γνωριμία του Μότσαρτ με τον Γιόχαν Κρίστιαν Μπαχ είναι ακόμη εμφανής η επιρροή του «Άγγλου Μπαχ». Το έργο, χωρισμένο σε τέσσερα μέρη (Allegro moderato - Andante - Menuetto - Allegro con spirito) αποτελεί μια από τις γνωστότερες συνθέσεις του Μότσαρτ, ενώ για το τελευταίο μέρος της, είναι, σύμφωνα με τον μουσικολόγο Άλφρεντ Άινσταϊν, το πλουσιότερο και το δραματικότερο μουσικό κομμάτι που ο συνθέτης είχε γράψει ώς εκείνη τη στιγμή. Η επιρροή που άσκησε ο τελευταίος γιος του Μπαχ στον σημαντικότερο συνθέτη της εποχής του Κλασικισμού αποτυπώνεται στην φράση που είπε ο Μότσαρτ όταν πληροφορήθηκε για τον θάνατο του δασκάλου του: «Τί απώλεια για τον μουσικό κόσμο!».


Επιμέλεια κειμένων: Στέλλα Κουρμπανά, Δρ. Ιονίου Πανεπιστημίου, 'Εφορος Αρχείου Ωδείου Αθηνών 

 

 


ΠΡΩΤΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΣΥΝΑΥΛΙΩΝ | 14.02 – 22.02.2020

Είσοδος ελεύθερη σε όλες τις συναυλίες

 

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 14 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
20:30
ΩΔΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ
ΑΙΘΟΥΣΑ "ΑΡΗΣ ΓΑΡΟΥΦΑΛΗΣ"
ΠΕΜΠΤΗ 20 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
12:00
ΔΗΜΟΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ
ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ 2ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
20:00
ΔΗΜΟΣ ΓΑΛΑΤΣΙΟΥ
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΓΑΛΑΤΣΙΟΥ «ΘΑΝΟΣ ΚΩΤΣΟΠΟΥΛΟΣ» - ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ
ΣΑΒΒΑΤΟ 22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
20:00
ΔΗΜΟΣ ΛΥΚΟΒΡΥΣΗΣ ΠΕΥΚΗΣ
ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΥΚΗΣ

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 1ου ΚΥΚΛΟΥ ΣΥΝΑΥΛΙΩΝ 2020 (αρχείο PDF εδώ)

 

Franz Schubert, 5 Γερμανικοί Χοροί, με τρίο και Coda (2η σειρά, αρ.9)

Luigi Boccherini, Κονσέρτο αρ.3, σε σολ μείζονα, για βιολοντσέλο και ορχήστρα εγχόρδων
Allegro moderato
Adagio
Rondo quasi menuetto

Σολίστ: Βαγγέλης Νίνα  

Felix Mendelssohn Bartholdy, Sinfonia αρ. 9, σε ντο μείζονα, για έγχορδα („La Suisse”)
Grave - Allegro
Andante
Scherzo - Trio, più lento, “La Suisse”
Allegro Vivace

Μουσική διεύθυνση: Νίκος Aθηναίος

 

ΟΡΧΗΣΤΡΑ ACADEMICA ΤΟΥ ΩΔΕΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

Πρώτα βιολιά Οδυσσέας Κορέλης(εξάρχων), Φρανς Σεστάνι Ιρίνα Σαλένκοβα, Κωνσταντίνος Μπουραντάς, Ιωάννης Τζιώτης, Κίτι Βαρδάμη, (Μάριος Φίλιππας)
Δεύτερα βιολιά Αντωνέλα Τσεφά, Ηλέκτρα Βεζύρογλου, Γεωργία Τσολάκη, Τάσος Γρατσίας
Βιόλες Αντώνης Μανιάς, Παναγιώτης Αράπογλου, Γιώργος Γιακουμής, Μάκης Τσορούκογλου -ευγενική συμμετοχή-, (Αυγούστα Σεστάνι, Αλέξανδρος Θεοχάρης)
Βιολοντσέλα Έλλη Φιλίππου, Λίνα Τριανταφύλου, Αλέξανδρος Χαραλάμπους
Κοντραμπάσο Θεόδωρος Λυγνός

 

Λίγα λόγια για τον Βαγγέλη Νίνα

Βαγγελης ΝιναΞεκίνησε τις σπουδές του στο βιολοντσέλο σε ηλικία 6 ετών και πήρε δίπλωμα δεξιοτεχνίας, με τον ανώτατο βαθμό, το 1986 στην Ακαδημία Τεχνών των Τιράνων (σημερινό Πανεπιστήμιο Τεχνών). Από το 1986 έως το 1992 διετέλεσε κορυφαίος τσελίστας στην Ορχήστρα της Όπερας και καθηγητής βιολοντσέλου στην Ακαδημία Τεχνών στα Τίρανα.
Tο 1992 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα. Aπό τον Ιανουάριο του 1993 και για περίπου 20 χρόνια διετέλεσε πρώτος τσελίστας στην Ορχήστρα των Χρωμάτων. Aπό το 2006 έως το 2008 ήταν πρώτο τσέλο στην Εθνική Λυρική Σκηνή. Έχει εμφανιστεί σε πολλές συναυλίες σε Ελλάδα, Γιουγκοσλαβία, Καναδά, ΗΠΑ, Κύπρο, Ουγγαρία, Τσεχία, Ισπανία, Αγγλία, Πορτογαλία, Ιταλία, Τουρκία, Αυστρία, Γερμανία, Γαλλία, Σουηδία, Ολλανδία, και Αλβανία. Από το 2013 είναι πρώτο βιολοντσέλο στην Ορχήστρα Academica και από το 2014 καθηγητής βιολοντσέλου στο Ωδείο Αθηνών και στο Δημοτικό Ωδείο Νίκαιας.
Παίζει με ένα τσέλο ανώνυμο του 19ου αιώνα.

Λίγα λόγια για τον Νίκο Αθηναίο

Αθηναιος

Ο Νίκος Αθηναίος σπούδασε Πιάνο, Σύνθεση και Διεύθυνση Ορχήστρας στην Αθήνα, την Κολωνία και το Ντύσσελντορφ.
Μετά από θητεία ως αρχιμουσικός σε διάφορα γερμανικά μουσικά θέατρα, ονομάστηκε το 1990 Γενικός Μουσικός Διευθυντής στην Φρανκφούρτη του Όντερ, θέση την οποία κατείχε μέχρι το 2001. Υπό την καθοδήγηση του η Φιλαρμονική Ορχήστρα της πόλης αναδείχθηκε σύντομα σε κορυφαίο συμφωνικό σύνολο του Βραδεμβούργου και εξελίχτηκε στην σημερινή Βραδεμβούργια Κρατική Ορχήστρα ("Brandenburgisches Staatsorchester").  Με την ορχήστρα αυτή αφομοίωσε ο Νίκος Αθηναίος ένα ευρύτατο ρεπερτόριο συμφωνικής μουσικής και πραγματοποίησε μία σειρά από περιοδείες, τόσο στην Γερμανία όσο και σε πολλές άλλες χώρες της Ευρώπης, με συναυλίες σε σημαντικά μουσικά κέντρα.  Έχει διευθύνει πολλές σημαντικές ορχήστρες του εξωτερικού και όλες τις σημαντικές ελληνικές ορχήστρες.
Από τον Μάιο του 2000 μέχρι τον Απρίλιο του 2010 υπήρξε ο πρώτος Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης. Σήμερα είναι Γενικός Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Ωδείου Aθηνών και ταυτόχρονα Καλλιτεχνικός Δ/ντής και μαέστρος της Ορχήστρας Academica του Ωδείου Αθηνών.

 

Λίγα λόγια για τα έργα της συναυλίας

5 «γερμανικοί» χοροί από έναν νεαρό Αυστριακό

Ο ρομαντικός Αυστριακός συνθέτης Φραντς Σούμπερτ [Franz Schubert (1797-1828)]– που κάποιοι τον θεωρούν ως το τέταρτο μέλος της λεγόμενης «Πρώτης Σχολής της Βιέννης» μαζί με τον Χάυντν [Franz Joseph Haydn (1732-1809)], τον Μότσαρτ [Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791)] και τον Μπεετόβεν [Ludwig van Beethoven (1770-1827)] – γεννήθηκε στη Βιέννη σε μια πολυμελή οικογένεια που αγαπούσε τη μουσική (είχε 13 αδέλφια, 9 από τα οποία πέθαναν σε παιδική ηλικία). Πήρε τα πρώτα μαθήματα μουσικής σε ηλικία 5 ετών, από τον δεκαεπτάχρονο αδελφό του Ίγκνατς (πιάνου) και τον πατέρα του, Φραντς Θήοντορ (βιολιού). Σύντομα ξεκίνησε μαθήματα αντίστιξης, εκκλησιαστικού οργάνου και τραγουδιού με τον Μίκαελ Χόλτσερ [Michael Holzer (1772-1826)] για να καταλήξει, το 1811, στον συνθέτη όπερας Αντόνιο Σαλιέρι [Antonio Salieri (1750-1825)]. Οι πρώτες του συνθέσεις χρονολογούνται από το 1810 (όταν ο Σούμπερτ ήταν 13 ετών), λίγο, δηλαδή πριν να μαθητεύσει κοντά στον Ιταλό οπερίστα. Αν και το 1812 έχασε τη μητέρα του (έναν ρόλο που σύντομα έμελλε να αναλάβει η μητριά του Άννα Κλέγιενμποκ, με την οποία ο Φραντς ανέπτυξε μια πολύ τρυφερή σχέση), τον Νοέμβριο του 1813 ο δεκαεξάχρονος, πλέον, συνθέτης  ολοκλήρωσε τους 5 Γερμανικούς Χορούς, με 7 τρίο και Coda (2η σειρά, αρ. 9) D. 90.

Το πρώιμο αυτό έργο αποτελεί έναν κύκλο από πέντε χορούς (Μενουέτο [Menuett], Λέντλερ [Ländler], Γερμανικός [Deutscher], Βαλς [Walzer], Σκωτικός [Ecossaise]), οι περισσότεροι από τους οποίους συνοδεύονται από ένα ή δύο τρίο, ενώ το σύνολο κλείνει με μια coda. Όμως παρά το εθνωνύμιο που τους απέδωσε ο συνθέτης, δεν είναι όλοι οι γερμανικοί – το Μενουέτο είναι γαλλικός χορός, η Εκοσαίζ επίσης, σε σκωτικό ύφος – όμως η απόδοσή τους ως γερμανικών μαρτυρά την δημοφιλία και καθιέρωσή τους στη Βιέννη της εποχής, τόσο που εύκολα να μπορούν να αποκαλούνται γερμανικοί.

Ένα κοντσέρτο για βιολοντσέλο με την υπογραφή ενός βιρτουόζου βιολοντσελίστα

Ο Ιταλός συνθέτης Λουίτζι Μποκερίνι [Luigi Boccherini (1743-1805)] γεννήθηκε στη Λούκα της Τοσκάνης και ξεκίνησε μαθήματα μουσικής πολύ μικρός, με τον πατέρα του Λεοπόλδο, ο οποίος έπαιζε βιολοντσέλο. To 1756 ταξίδεψε στη Ρώμη για να μαθητεύσει κοντά στον βιρτουόζο βιολοντσελίστα και συνθέτη Τζοβάνι Μπατίστα Κοστάνσι [Giovanni Battista Costanzi (1704-1778)], γνωστό και ως  Τζοβανίνο ντελ βιολοντσέλο [Giovannino del violoncello], έναν συνθέτη που είχε επηρεαστεί από την πολυφωνική παράδοση. Ένα χρόνο αργότερα, ο δεκατετράχρονος Λουίτζι διορίστηκε, μαζί με τον πατέρα του, μέλος της ορχήστρας του Μπουργκτεάτερ της Βιέννης, ενώ είχε ήδη συνθέσει και παρουσιάσει (στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τον Αύγουστο του 1756) ένα Κοντσέρτο για βιολοντσέλο. Η μεγάλη ανατροπή στη ζωή του νεαρού Μποκερίνι ήρθε το 1768 όταν διορίστηκε αυλικός συνθέτης στην υπηρεσία του Λουδοβίκου, αδελφού τού βασιλιά της Ισπανίας, με αποτέλεσμα να μετακομίσει στη μεσογειακή αυτή χώρα ώς το τέλος της ζωής του.

Το Κονσέρτο αρ. 3, σε σολ μείζονα, για βιολοντσέλο και ορχήστρα εγχόρδων (G 480), ένα από τα εκατοντάδες έργα για έγχορδα που συνέθεσε, θα πρέπει να ολοκληρώθηκε κατά το πρώτο διάστημα της διαμονής του στην Ισπανία, καθώς εκδόθηκε - στη Γαλλία - το 1770. Το έργο, χωρίζεται σε τρία μέρη (Allegro moderato – Adagio –  Rondo quasi menuetto) και είναι χαρακτηριστικό του εκλεπτισμένου ύφους του συνθέτη. Το μέρος του βιολοντσέλου, που πιθανότατα ερμήνευε ο ίδιος ο Μποκερίνι κατά τις συναυλιακές παρουσιάσεις του έργου όσο ζούσε, είναι αρκετά δεξιοτεχνικό, καθώς άλλωστε ο ίδιος ο συνθέτης είχε υπάρξει ένας δεξιοτέχνης του συγκεκριμένου οργάνου.

Μια συμφωνία για την Ελβετία

Ο Γερμανός συνθέτης Φέλιξ Μέντελσων Μπαρτόλντυ [Felix Mendelssohn Bartholdy (1809-1847)] ήταν ένα ακόμη παιδί θαύμα της μουσικής. Έχοντας ξεκινήσει μαθήματα με τη μητέρα του από την ηλικία των έξι ετών, ο Φέλιξ και η, κατά τέσσερα χρόνια μεγαλύτερη, αδελφή του, Φάνη έδιναν από παιδιά δημόσιες συναυλίες ως ερμηνευτές. Οι πρώτες συνθέσεις του Φέλιξ χρονολογούνται από το 1819, όταν δηλαδή είχε φτάσει στην ηλικία των 10 μόλις ετών, ενώ στα 12 του ο Μέντελσων ξεκίνησε να συνθέτει συμφωνίες για έγχορδα. Από το 1821 έως το 1823 ο έφηβος μουσικός είχε συνθέσει 13 συμφωνίες. Από αυτές, η Συμφωνία αρ. 9 σε ντο μείζονα (L1 i/3) για μικρό σύνολο 8 εγχόρδων, που σήμερα φέρει την επωνυμία «Ελβετία» γράφτηκε την άνοιξη του 1823, μετά από ένα ταξίδι της οικογένειας στην Ελβετία, και προορίζονταν, όπως και οι υπόλοιπες 12, να επενδύσει μουσικά οικογενειακές συναντήσεις. Στις πρώιμες αυτές συνθέσεις τού νεαρού Μέλντελσων είναι εμφανής η επιρροή του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ [Johann Sebastian Bach (1685-1750)], αλλά και των Γιόζεφ Χάυντν [Joseph Haydn (1732-1809)] και Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ [Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791)], οι οποίοι ήταν οι αγαπημένοι συνθέτες του δασκάλου του στη σύνθεση, Καρλ Φρήντριχ Τσέλτερ [Carl Friedrich Zelter (1758-1832)]. Παρότι στο τρίτο από τα τέσσερα μέρη του έργου (Grave – Allegro, Andante, Scherzo – Trio, più lento –Allegro Vivace) ονομάζεται «Ελβετία», η επωνυμία που φέρει σήμερα ολόκληρη η συμφωνία, οφείλεται στους εκδότες των 13 αυτών πρώιμων συμφωνιών του Μέντλεσων, κάτι που έλαβε χώρα μετά τον θάνατο του συνθέτη.


Επιμέλεια κειμένων: Στέλλα Κουρμπανά, Δρ. Ιονίου Πανεπιστημίου, 'Εφορος Αρχείου Ωδείου Αθηνών 

 

 


«Ενίσχυση και επέκταση στην Περιφέρεια Αττικής του καλλιτεχνικού προγράμματος της ορχήστρας Academica του Ωδείου Αθηνών». Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Αττική 2014-2020» με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  ΕΣΠΑ

 

 

© 2016-2020 ΩΔΕΙΟN ΑΘΗΝΩΝ - All rights reserved | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ | Mindcrafted by Scicada.eu