ACADEMICA – 2ος ΚΥΚΛΟΣ 2019

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ACADEMICA – 2ος ΚΥΚΛΟΣ 2019

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 12 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
20:30
ΩΔΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ
ΑΙΘΟΥΣΑ “ΑΡΗΣ ΓΑΡΟΥΦΑΛΗΣ”
ΔΕΥΤΕΡΑ 15 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
20:30
ΔΗΜΟΣ ΑΙΓΑΛΕΩ
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ «ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ»
ΤΕΤΑΡΤΗ 17 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
20:30
ΔΗΜΟΣ ΓΛΥΦΑΔΑΣ
ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΘΕΑΤΡΟ «ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ»
ΚΥΡΙΑΚΗ 21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
20:00
ΔΗΜΟΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ
ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ 2ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 2ου ΚΥΚΛΟΥ ΣΥΝΑΥΛΙΩΝ (αρχείο PDF εδώ)

Luigi Boccherini, Συμφωνία αρ. 6, έργο 12/4 σε ρε ελάσσονα “La casa del diavolo
Αndante sostenuto – Allegro assai
Andantino con moto
Andante sostenuto – Allegro molto

Wolfgang Amadeus Mozart, Κονσέρτο για κόρνο και ορχήστρα αρ. 2 σε μι ύφεση μείζονα, KV 417
Allegro maestoso
Andante
Rondo, più allegro

Σολίστ: Κώστας Σίσκος

Joseph Haydn, Συμφωνία αρ. 43 σε μι μείζονα (Ερμής)
Allegro
Adagio
Menuetto
Finale: Allegro

Μουσική διεύθυνση: Νίκος Αθηναίος

ΟΡΧΗΣΤΡΑ ACADEMICA ΤΟΥ ΩΔΕΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

Πρώτα βιολιά Οδυσσέας Κορέλης, Φρανς Σεστάνι, Ιρίνα Σαλένκοβα, Κωνσταντίνος Μπουραντάς, Κίτι Βαρδάμη, Ιωάννης Τζιώτης
Δεύτερα βιολιά Αντωνέλα Τσεφά, Ηλέκτρα Βεζύρογλου, Τάσος Γρατσίας, Γεωργία Τσολάκη,
Βιόλες Αντώνης Μανιάς, Γιώργος Γιακουμής, Παναγιώτης Αράπογλου, Μάκης Τσορούκογλου (ευγενική συμμετοχή)
Βιολοντσέλα Βαγγέλης Νίνα, Έλλη Φιλίππου, Μαρσέλα Μπάσσιου
Κοντραμπάσο Θεόδωρος Λυγνός
Ομπόε Σπύρος Κοντός, Τίνα Δεσύλλα
Κόρνα Μαρία Φωτιά, Ναυσικά Μοτσενίγου

 

Λίγα λόγια για τον Κώστα Σίσκο

s

Ο Κώστας Σίσκος είναι απόφοιτος του Oρφείου Ωδείου, με καθηγητές τους Σπύρο Καίσαρη και Βαγγέλη Σκούρα. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια των F.Orval, Ab Coster, Α. Clarke και D. Wick. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Ακαδημία του Gratz με καθηγητή τον Hector McDonald, όπου, εκτός από το σύγχρονο γαλλικό κόρνο, μελέτησε το βιεννέζικο και το φυσικό κόρνο.

Ως σολίστ έχει εμφανιστεί με τις σπουδαιότερες ελληνικές ορχήστρες, όπως η Ορχήστρα Δωματίου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (Ε.Λ.Σ.), η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών (Κ.Ο.Α.), η Ορχήστρα των Πατρών, η Καμεράτα και η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης (Κ.Ο.Θ.). Στην Αυστρία έχει εμφανιστεί με την Ορχήστρα της Ακαδημίας του Gratz με το κονσέρτο Νο.1 του R. Strauss.  Έχει επίσης συνεργαστεί με τη Συμφωνική της Βιέννης, την Consentus Musicus και την Conzert Verein στην Αυστρία, με την Ορχήστρα της Όπερας της Πράγας και τη Borusan Philarmoni της Κωνσταντινούπολης, κάτω από την μπαγκέτα μεγάλων μαέστρων όπως οι N. Harnocurt, K. Nagano, και A.Fisser. Έχει συμμετάσχει σε πολλές και βραβευμένες ηχογραφήσεις της Decca αλλά και της Deutsche Grammophon.

Από το 2000 είχε τη θέση του 1ου κόρνου στην Ε.Λ.Σ. ενώ σήμερα έχει την αντίστοιχη θέση στην Κ.Ο.Α., της οποίας είναι μόνιμο μέλος.

Λίγα λόγια για τον Νίκο Αθηναίο

να

Academica Athens Orchestra. Athens Conservatoire
George Detsis. 02/2018.

Μαέστρος, συνθέτης, πιανίστας. Γεννήθηκε στο Χαρτούμ του Σουδάν. Σπούδασε πιάνο, σύνθεση και διεύθυνση ορχήστρας στην Αθήνα, Κολωνία και Ντύσσελντορφ. Μακρόχρονη θητεία ως μαέστρος σε διάφορα σημαντικά Μουσικά Θέατρα (Όπερες) στην Γερμανία και Ελβετία. Από το 1990 ως το 2001 Γενικός Μουσικός Διευθυντής στην Φρανκφούρτη του Όντερ και Καλλιτεχνικός Διευθυντής και Αρχιμουσικός  της Κρατικής Ορχήστρας του Βραδεμβούργου. Περιοδείες σε ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη και συναυλίες στα σημαντικότερα μουσικά κέντρα (Βερολίνο, Βιέννη, Μόναχο, Παρίσι, Μόσχα, Άμστερνταμ κ.α.), ηχογραφήσεις μίας μεγάλης σειράς CD, με εξαιρετικές κριτικές και βραβεία καταξιώνουν τον ίδιο και την ορχήστρα διεθνώς. Έχει διευθύνει επανειλημένα πολλές σημαντικές ορχήστρες του εξωτερικού και όλες τις σημαντικές ελληνικές ορχήστρες. Από το 2000 ως το 2010 υπήρξε ο πρώτος Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης. Σήμερα είναι Διευθυντής του Ωδείου Αθηνών και από το 2013 μόνιμος αρχιμουσικός της ορχήστρας «Academica Αθηνών».


ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΗΣ ΣΥΝΑΥΛΙΑΣ

 

ΤΟ «ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ», ΕΝΑΣ ΜΟΥΣΙΚΟΣ «ΤΟΠΟΣ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

Ο Λουΐτζι Μποκερίνι [Luigi Boccherini (1743-1805)] γεννήθηκε στη Λούκα της Ιταλίας από μια μουσική οικογένεια. Ο πατέρας του Λεοπόλδος και πρώτος δάσκαλός του στη μουσική ήταν τραγουδιστής και ερμηνευτής του κοντραμπάσου. Ο Λουΐτζι ξεκίνησε μικρός μαθήματα μουσικής, ενώ η γρήγορη εξέλιξή του στην τέχνη του βιολοντσέλου τού επέτρεψε να εργάζεται από νωρίς ως επαγγελματίας βιολοντσελίστας: ήδη ο 1757 ήταν μέλος της ορχήστρας του Μπουργκτεάτερ της Βιέννης. Το 1768 διορίστηκε αυλικός συνθέτης στην υπηρεσία του Λουδοβίκου, αδελφού τού βασιλιά της Ισπανίας, όπου και διέμεινε ώς τον θάνατο του τελευταίου το 1785. Ήταν τότε που ο Μποκερίνι έτυχε της εύνοιας του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Β΄ της Πρωσίας (1744-1797), ο οποίος τον στήριξε μέχρι τον θάνατό του το 1797. Ο Μποκερίνι έγραψε πολυάριθμες συνθέσεις μουσικής δωματίου και ιδίως για έγχορδα: πάνω από 100 κουιντέτα εγχόρδων, σχεδόν 100 κουαρτέτα εγχόρδων και περί τα 100 ακόμη έργα για μικρό σύνολο.
H Συμφωνία αρ. 6, έργο 12 / 4 σε ρε ελάσσονα, με την ονομασία «Η οικία του διαβόλου» [«La casa del diavolo»] ολοκληρώθηκε το 1771 ενώ ο Μποκερίνι βρισκόταν στην ισπανική αυλή, όμως η σύνθεσή της φαίνεται να σχετίζεται με τα χρόνια που ο Ιταλός συνθέτης συνεργαζόταν με την Ορχήστρα του Μπουργκτεάτερ. Τότε ο νεαρός βιολοντσελίστας είχε παραστεί στην πρεμιέρα του μπαλέτου του Κρίστοφ Βίλιμπαλντ Γκλουκ [Christoph Willibald Gluck (1714-1787)], Δον Ζουάν ή το πέτρινο συμπόσιο (1761), μια σύνθεση βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Μολιέρου, που κάποια χρόνια αργότερα θα ενέπνεε και τον Μότσαρτ. Το μπαλέτο εντυπωσίασε τον Μποκερίνι, ο οποίος δανείστηκε ένα εκτεταμένο μέρος (εκείνο το σημείο όπου ο Δον Ζουάν βυθίζεται στον Κάτω Κόσμο) για τη συμφωνία του, όπως άλλωστε δηλώνεται και στην παρτιτούρα της συμφωνίας. Η αναπαράσταση αυτή της Κόλασης φαίνεται πως έγινε ένα σημείο αναφοράς, καθώς ο ίδιος ο Γκλουκ τη χρησιμοποίησε εκ νέου στην δεύτερη εκδοχή της όπεράς του Ορφέας και Ευρυδίκη, που μετά το πρώτο ανέβασμά της στη Βιέννη το 1762, παρουσιάστηκε το 1774 στο Παρίσι, επεξεργασμένη. Εκεί στην προσθήκη μιας σκηνής χορού ο Γκλουκ μετέφερε αυτούσιο το μέρος από το μπαλέτο του τού 1761 που είχε εμπνεύσει και τον Μποκερίνι για να περιγράψει μουσικά την Κόλαση. Ο μουσικός αυτός «τόπος» δεν θα μπορούσε να έχει πιο εύγλωττη επωνυμία από εκείνη που συνοδεύει ολόκληρη τη τριμερή Συμφωνία του Μποκερίνι: «Η οικία του Διαβόλου».

ΚΟΝΣΕΡΤΟ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΒΙΡΤΟΥΟΖΟ ΦΙΛΟ

Την ίδια αυτή οικία επένδυσε μουσικά και ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ [Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791)], στην όπερά του Ντον Τζοβάννι (Πράγα 1787) και μάλιστα με τρόπο που θυμίζει αρκετά τις αντίστοιχες απόπειρες των Γκλουκ και Μποκερίνι. Όμως το παιδί θαύμα της μουσικής που έμεινε γνωστό στην ιστορία ως ένας από τους σημαντικότερους και ευφυέστερους συνθέτες του κλασικισμού, έγραφε κατά βάση ευφρόσυνα και ευχάριστα έργα. Μια τέτοια σύνθεση είναι και το Κονσέρτο για κόρνο και ορχήστρα αρ. 2 σε μι ύφεση μείζονα, KV 417 που ολοκληρώθηκε το 1783, δηλαδή ένα χρόνο μετά την επιτυχή παρουσίαση της όπεράς του Απαγωγή από το Σεράι, μια σημαντική στιγμή για την καριέρα του εικοσιεξάχρονου συνθέτη. Το τριμερές Κονσέρτο (Allegro maestoso, Andante, Rondo-più allegro), γραμμένο, όπως και τα υπόλοιπα τέσσερα, για τον βιρτουόζο κορνίστα και φίλο του Γιόζεφ Λόυτγκεμπ [Joseph Leutgeb (1732-1811)], ο οποίος και τα πρωτοερμήνευσε, είναι ένα απαιτητικό για τον σολίστα έργο, ειδικά για την εποχή κατά την οποία γράφτηκε, καθώς δεν είχε ακόμη εφευρεθεί το νεώτερο κόρνο με τις βαλβίδες και η μουσική εκτέλεση ήταν πάρα πολύ δύσκολη. Ο Λόυτγκεμπ διακρινόταν για την ιδιαίτερη τέχνη του δεξιού χεριού, το οποίο διαφοροποιούσε το τονικό ύψος στο εσωτερικό της καμπάνας του οργάνου, αναπληρώνοντας τις τεχνικές ελλείψεις του φυσικού κόρνου. Στις μέρες μας το κονσέρτο του Μότσαρτ παίζεται από σύγχρονο κόρνο με βαλβίδες.

ΜΙΑ ΚΛΑΣΙΚΗ «ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΔΩΜΑΤΙΟΥ»

Μαζί με τον Μότσαρτ (1756-1791) και τον Μπετόβεν (1770-1827), ο  Γιόζεφ Χάυντν [Joseph Haydn (1732-1809)], θεωρείται ένας από τους τρεις συνθέτες της «Πρώτης Σχολής της Βιέννης», των γερμανόφωνων μουσικών που έδρασαν στη Βιέννη στα μέσα του 18ου αιώνα και οι οποίοι καλλιέργησαν το «κλασικό» ύφος στη μουσική. Ο Χάυντν, πρεσβύτερος και από τους τρεις, φίλος με τον κατά 24 χρόνια νεώτερό του Μότσαρτ και για ένα διάστημα δάσκαλος του κατά 38 χρόνια νεαρότερου Μπετόβεν είναι ο συνθέτης στον οποίο οφείλουμε την παγίωση της κλασικής συμφωνικής φόρμας, και για τον λόγο αυτό ονομάζεται και «πατέρας της συμφωνίας». Αν και καταγόταν από μια ταπεινή οικογένεια χωρίς ιδιαίτερη σχέση με τη μουσική, ο Χάυντν κατάφερε να κάνει μια σημαντική καριέρα και να αναγνωριστεί το έργο του ενώ βρισκόταν ακόμη εν ζωή. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε η πρόσληψή του, το 1761, στην αυλή των Εστερχάζυ, όπου και έμεινε ώς το τέλος της ζωής του.
Ο πολυγραφότατος Χάυντν, συνέθεσε 104 συμφωνίες, ενώ η αρ. 43 σε μι ύφεση μείζονα με την επωνυμία «Ερμής» ολοκληρώθηκε το 1772, τη χρονιά που ο συνθέτης ολοκλήρωσε και άλλες τέσσερις συμφωνίες (44, 45, 46 και 47). Το ελαφρύ και λυρικό ύφος της τετραμερούς αυτής συμφωνίας (Allegro, Adagio, Menuetto, Finale – Allegro) θυμίζει μουσική δωματίου, γι’ αυτό και χαρακτηρίζεται ως «συμφωνία δωματίου», ενώ δεν έχει διευκρινιστεί για ποιόν λόγο το έργο φέρει την επωνυμία του θεού των γραμμάτων και του εμπορίου. Σε κάθε περίπτωση αποτελεί ένα χαρακτηριστικό δείγμα της συνθετικής γλώσσας του «πατέρα» του συμφωνικού είδους.

Επιμέλεια κειμένων: Στέλλα Κουρμπανά, Δρ. Ιονίου Πανεπιστημίου, ‘Εφορος Αρχείου Ωδείου Αθηνών 

 

© 2016-2017 ΩΔΕΙΟN ΑΘΗΝΩΝ - All rights reserved | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ | Mindcrafted by Scicada.eu