ACADEMICA-4os ΚΥΚΛΟΣ 2019

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ACADEMICA-4os ΚΥΚΛΟΣ 2019

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
20:30
ΩΔΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ
ΑΙΘΟΥΣΑ “ΑΡΗΣ ΓΑΡΟΥΦΑΛΗΣ”
ΚΥΡΙΑΚΗ 13 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
20:00
ΔΗΜΟΣ ΚΗΦΙΣΙΑΣ
ΑΙΘΟΥΣΑ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΓΚΑΤΣΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΗΜΑΡΧΕΙΟkb
ΣΑΒΒΑΤΟ 19 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
20:00
ΔΗΜΟΣ ΑΙΓΑΛΕΩ
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ “ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ”
ΚΥΡΙΑΚΗ 20 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
20:00
ΔΗΜΟΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ
ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ 2ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 4ου ΚΥΚΛΟΥ ΣΥΝΑΥΛΙΩΝ (αρχείο PDF εδώ)

Gioachino Rossini, Σονάτα για έγχορδα αρ. 5, σε μι υφ. μείζονα
Allegro vivace
Andante
Allegretto

Donato Lovreglio/Giuseppe Verdi, Φαντασία πάνω σε θέματα της όπερας La Traviata, για κλαρινέτο και έγχορδα

Σολίστ: Σπύρος Μουρίκης

Διονύση Λαυράγκα, Intermezzo lirico για έγχορδα

Leoš Janáček, Σουίτα για ορχήστρα εγχόρδων
Moderato (Prelude)
Adagio (Allemande)
Andante con moto (Sarabande)
Presto (Scherzo)
Adagio (Air)
Andante

Μουσική διεύθυνση: Νίκος Αθηναίος

 

ΟΡΧΗΣΤΡΑ ACADEMICA ΤΟΥ ΩΔΕΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

Πρώτα βιολιά Οδυσσέας Κορέλης, Φρανς Σεστάνι, Τζουλιέτα Αβετιάν, Κωνσταντίνος Μπουραντάς, Ιωάννης Τζιώτης, Σβετλάνα Σεβέλεβα
Δεύτερα βιολιά Αντωνέλα Τσεφά, Γεωργία Τσολάκη, Τάσος Γρατσίας, Φοίβος Φίλιππας
Βιόλες Γιώργος Γιακουμής, Παναγιώτης Αράπογλου, Αυγούστα Σεστάνι, Μάκης Τσορούκογλου (ευγενική συμμετοχή)
Βιολοντσέλα Βαγγέλης Νίνα, ‘Ελλη Φιλίππου, Αλέξανδρος Χαραλάμπους
Κοντραμπάσο Θεόδωρος Λυγνός

 

Λίγα λόγια για τον Σπύρο Μουρίκη

Σπυρος Μουρικης

Το Πρώτο Βραβείο που κατέκτησε στον Διεθνή Διαγωνισμό “Carl Nielsen” στην Δανία το 1997 στάθηκε για τον Σπύρο Μουρίκη ουσιαστικό βήμα προς την καταξίωση, τόσο εντός όσο κι εκτός Ελλάδος. Έκτοτε ακολούθησαν συνεργασίες με σπουδαίες ορχήστρες κι αρχιμουσικούς, αλλά και εμφανίσεις στις σημαντικότερες αίθουσες συναυλιών του κόσμου.

Ο Σπύρος Μουρίκης, μετά τα πρώτα χρόνια του στην Κέρκυρα, σπούδασε κλαρινέτο στο Ωδείο Αθηνών στην τάξη του Χαρ. Φαραντάτου και στο Παρίσι, με τον Michel Arrignon στο Conservatoire de Paris. Διετέλεσε σόλο κλαρινέτο της Εθνικής Συμφωνικής Ορχήστρας της ΕΡΤ , της Ορχήστρας των Χρωμάτων, της Mahler Chamber Orchestra και της MusicAeterna.

Σήμερα κατέχει την ίδια θέση στην Κρατική Ορχήστρα Αθηνών και είναι μέλος του Συνόλου Πνευστών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από το 1998 είναι καθηγητής κλαρινέτου στο Ωδείο Αθηνών ενώ συχνά καλείται να δώσει “Master- Classes” σε διάφορες Ακαδημίες και Ιδρύματα του Εξωτερικού, καθώς επίσης και να αποτελέσει μέλος κριτικής επιτροπής Διεθνών Διαγωνισμών. Η δισκογραφία του περιλαμβάνει ήδη τα σημαντικότερα έργα του ρεπερτορίου του κλαρινέτου.

 

 

 

Λίγα λόγια για τον Νίκο Αθηναίο

να

Academica Athens Orchestra. Athens Conservatoire
George Detsis. 02/2018.

Μαέστρος, συνθέτης, πιανίστας. Γεννήθηκε στο Χαρτούμ του Σουδάν. Σπούδασε πιάνο, σύνθεση και διεύθυνση ορχήστρας στην Αθήνα, Κολωνία και Ντύσσελντορφ. Μακρόχρονη θητεία ως μαέστρος σε διάφορα σημαντικά Μουσικά Θέατρα (Όπερες) στην Γερμανία και Ελβετία. Από το 1990 ως το 2001 Γενικός Μουσικός Διευθυντής στην Φρανκφούρτη του Όντερ και Καλλιτεχνικός Διευθυντής και Αρχιμουσικός  της Κρατικής Ορχήστρας του Βραδεμβούργου. Περιοδείες σε ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη και συναυλίες στα σημαντικότερα μουσικά κέντρα (Βερολίνο, Βιέννη, Μόναχο, Παρίσι, Μόσχα, Άμστερνταμ κ.α.), ηχογραφήσεις μίας μεγάλης σειράς CD, με εξαιρετικές κριτικές και βραβεία καταξιώνουν τον ίδιο και την ορχήστρα διεθνώς. Έχει διευθύνει επανειλημένα πολλές σημαντικές ορχήστρες του εξωτερικού και όλες τις σημαντικές ελληνικές ορχήστρες. Από το 2000 ως το 2010 υπήρξε ο πρώτος Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης. Σήμερα είναι Διευθυντής του Ωδείου Αθηνών και από το 2013 μόνιμος αρχιμουσικός της ορχήστρας «Academica Αθηνών».


Λίγα λόγια για τα έργα της συναυλίας

Μια σονάτα ενός δωδεκάχρονου «Γερμανού»

Γνωστότερος για τις 39 όπερές του, τις οποίες συνέθεσε μέχρι την ηλικία των 37 ετών, ο Τζοακίνο Ροσσίνι [Gioacchino Rossini (1792-1868)] ο συνθέτης που κυριάρχησε στην ιταλική μελοδραματική σκηνή του πρώτου μισού του 19ου αιώνα, ήταν ένας όχι λιγότερο ενδιαφέρων συνθέτης οργανικής μουσικής. Γεννημένος στο Πέζαρο της Ιταλίας από γονείς μουσικούς, ο Ροσσίνι ήταν ένα ακόμη παιδί θαύμα της μουσικής. Στα 1802 ο δεκάχρονος Τζοακίνο  ξεκίνησε μαθήματα μουσικής: εκτός από τον πατέρα του, που τον δίδαξε την τέχνη του κόρνου, ο Ροσσίνι πήρε μαθήματα σύνθεσης και με τον Τζουζέπε Μαλέρμπι [Giuseppe Malerbi (1771-1849)] έναν μουσικό που γνώριζε καλά το έργο του Χάυντ και του Μότσαρτ – συνθέτες όχι ιδιαίτερα γνωστοί στην Ιταλία της εποχής εκείνης – που επηρέασαν τον νεαρό μουσικό, ο οποίος ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο έμελλε να αποκαλείται «ο Γερμανός». Πριν να μετακομίσει στην Μπολώνια και να γραφτεί στο «Μουσικό Λύκειο» (στα 1806), όπου παρακολούθησε μαθήματα πιάνου, τραγουδιού, βιολοντσέλου και, λίγο αργότερα, σύνθεσης, ο νεαρός Τζοακίνο είχε ήδη συνθέσει έναν κύκλο από έξι σονάτες για έγχορδα.

Η Σονάτα για έγχορδα αρ. 5, σε μι ύφεση μείζονα αποτελεί (μαζί με τις υπόλοιπες πέντε) την πρωιμότερη σύνθεση τού μόλις δωδεκάχρονου Ροσσίνι, ο οποίος έλεγε πως είχε συνθέσει και αντιγράψει τις έξι αυτές σονάτες σε διάστημα τριών ημερών. Κατά την πρώτη παρουσίασή τους στα 1804 ο ίδιος ο Ροσσίνι είχε παίξει το δεύτερο βιολί.

Όταν η όπερα βγαίνει έξω από το θέατρο

Τον 19ο αιώνα, η όπερα ήταν το μουσικό είδος που κυριαρχούσε στην Ευρώπη. Γνωστές άριες από όπερες παίζονταν καθημερινά στις πλατείες από μπάντες ή ακούγονταν σε σαλόνια μεταγεγραμμένες για πιάνο και φωνή, ή πιάνο και άλλα όργανα (συνηθέστερα φλάουτο). Στο πνεύμα αυτό εντάσσεται και ένας μεγάλος αριθμός έργων του συνθέτη και φλαουτίστα Ντονάτο Νοβρέλιο [Donato Lovreglio (1841-1907)], ο οποίος συνέθεσε κυρίως έργα για φλάουτο ή ξύλινα πνευστά. Αξιοποιώντας δημοφιλείς μελωδίες του συμπατριώτη του Τζουζέπε Βέρντι [Giuseppe Verdi (1813-1901)], του δημοφιλέστερου Ιταλού συνθέτη του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα (μεταξύ άλλων από τις όπερες Χορός Μεταμφιεσμένων, Αΐντα, Σιμόν Μποκανέγκρα, Ντον Κάρλος, Ριγκολέτο αλλά και Τραβιάτα) ο Νοβρέλιο έδινε στο συναυλιακό κοινό της εποχής του τη δυνατότητα να φανταστεί ότι βρισκότανε στο θέατρο, αναπολώντας εμπειρίες από μελοδραματικές παραστάσεις.

Στη Φαντασία πάνω σε θέματα της όπερας Η Τραβιάτα, για κλαρινέτο και έγχορδα, ο Νοβρέλιο αναθέτει στο κλαρινέτο όλες τις γνωστές άριες της πρωταγωνίστριας της ομώνυμης όπερας, με τον κλαρινετίστα να επωμίζεται τον διπλό ρόλο της μουσικής αλλά και δραματικής ερμηνείας του εμβληματικού αυτού οπερατικού ρόλου.

Ένα ελληνικό λυρικό Ιντερμέδιο

Ο Κεφαλλονίτης Διονύσιος Λαυράγκας (1860-1931) πήρε τα πρώτα μαθήματα μουσικής στη γενέτειρά του με τον Λάζαρο Σεράο και τον Γεδεών Ολιβιέρι. Ιδιαίτερη επιρροή τού άσκησε ο συνθέτης Νικόλαος Τζανής Μεταξάς (1825-1907), ο οποίος διέκρινε το ταλέντο του και του εμφύσησε την αγάπη για την όπερα. Το 1882 πήγε για σπουδές ιατρικής στην Νάπολη, όπου και γράφτηκε στο Ωδείο Σαν Πιέτρο α Μαγιέλα [San Pietro a Majella], ενώ το 1885 παρακολούθησε μαθήματα σύνθεσης στο Παρισινό Κονσερβατουάρ, αρχικά ως ακροατής με τον Ντελίμπ [Léo Delibes (1836-1891)] και στη συνέχεια κανονικά με τον Μασσενέ [Jules Massenet (1842-1912)], ενώ στο όργανο είχε δάσκαλο τον Φρανκ [César Franck (1822-1890)]. Εκτός από το πλούσιο συνθετικό του έργο που περιλαμβάνει όπερες, ορχηστρικά έργα, μουσική δωματίου, αλλά και μουσική για κινηματογράφο, ο Λαυράγκας είχε έντονη μουσική και εκπαιδευτική δράση στην Ελλάδα.

Το Intermezzo lirico για έγχορδα, παρουσιάστηκε για πρώτη, πιθανόν, φορά στην Αθήνα στα 1895 και έγινε πολύ θερμά δεκτό από το κοινό. Πρόκειται για ένα ρομαντικού ύφους λυρικό ιντερμέδιο που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από αντίστοιχα έργα της ξένης μουσικής φιλολογίας. Το χειρόγραφο του έργου βρέθηκε στο Αρχείο του Ωδείου Αθηνών.

Μια πρώιμη σουίτα του διασημότερου Τσέχου οργανίστα

Ο Τσέχος συνθέτης Λέος Γιάνατσεκ [Leoš Janáček (1854 –1928)] είναι σήμερα μαζί με τον Ντβόρζακ [Antonín Dvořák (1841 -1904)] και τον Σμέντανα [Bedřich Smetana (1824 – 1884)] ένας από τους τρεις σημαντικότερους συνθέτες της Τσεχίας. Aν και η επιθυμία του πατέρα του ήταν να ακολουθήσει την οικογενειακή παράδοση και να γίνει δάσκαλος, ο μικρός Λέος έδειξε νωρίς το ταλέντο του στη μουσική ως χορωδός. Σε ηλικία έντεκα ετών ο μελλοντικός δημιουργός της Γενούφα και της Πονηρής Αλεπουδίτσας συμμετείχε στη χορωδία του Αβαείου του Αγίου Θωμά στο Μπρνό, όπου τραγουδούσε και έπαιζε εκκλησιαστικό όργανο κοντά στο πρώτο και σημαντικό του δάσκαλο Πάβελ Κριτσκόφσκυ [Pavel Křížkovský (1820 – 1885)]. Σπούδασε εκκλησιαστικό όργανο, πιάνο και σύνθεση στην Πράγα (1874-5) και την Λειψία (1879-80). Το 1881 ίδρυσε στο Μπρνό σχολή Εκκλησιαστικού οργάνου, που σήμερα είναι το Ωδείο της πόλης. Έμεινε γνωστότερος στην ιστορία για την ένταξη φολκλορικών στοιχείων της ιδιαίτερης πατρίδας του Μοραβίας στα συμφωνικά και μελοδραματικά του έργα.

Η Σουίτα για ορχήστρα εγχόρδων JW 6/2 γράφτηκε το 1877, όταν ο Γιάνατσεκ ήταν εικοσιτριών ετών και πρωτοπαρουσιάστηκε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους υπό την διεύθυνση του ίδιου του συνθέτη. Σε αντίθεση με ωριμότερες συνθέσεις του, η νεανική Σουίτα χαρακτηρίζεται από ένα ελαφρύ και ευφρόσυνο ύφος.

Επιμέλεια κειμένων: Στέλλα Κουρμπανά, Δρ. Ιονίου Πανεπιστημίου, ‘Εφορος Αρχείου Ωδείου Αθηνών 

 

 

© 2016-2017 ΩΔΕΙΟN ΑΘΗΝΩΝ - All rights reserved | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ | Mindcrafted by Scicada.eu