ACADEMICA – 5ος ΚΥΚΛΟΣ 2019

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ACADEMICA – 5ος ΚΥΚΛΟΣ 2019

 

ΠΕΜΠΤΗ 5 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
20:30
ΩΔΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ
ΑΙΘΟΥΣΑ “ΑΡΗΣ ΓΑΡΟΥΦΑΛΗΣ”
ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
20:00
ΔΗΜΟΣ ΠΕΥΚΗΣ
ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΥΚΗΣ
ΔΕΥΤΕΡΑ 16 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
20:00
ΔΗΜΟΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ
ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ 2ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ
ΤΡΙΤΗ 17 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
20:00
ΔΗΜΟΣ ΑΙΓΑΛΕΩ
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ “ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ”

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 5ου ΚΥΚΛΟΥ ΣΥΝΑΥΛΙΩΝ (αρχείο PDF εδώ)

 

Johann Sebastian Bach, Βραδεμβούργιο Κονσέρτο αρ. 3 σε σολ μείζονα
Allegro
Adagio
Allegro

Antonio Vivaldi, Concerto grosso, op.3, 11 σε ρε ελάσσονα
Allegro – Adagio spiccato
Allegro
Largo e spiccato
Allegro

Wolfgang Amadeus Mozart, Divertimento σε ρε μείζονα KV 136
Allegro
Andante
Presto

Alessandro Scarlatti, Cantata pastorale per la nascità di Nostro Signore
Introduzione – Allegro Recitativo
Andante Recitativo
Andante Recitativo
Pastorale

 

Σολίστ: Μυρσίνη Μαργαρίτη

Μουσική διεύθυνση: Νίκος Τσούχλος

 

ΟΡΧΗΣΤΡΑ ACADEMICA ΤΟΥ ΩΔΕΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

Πρώτα βιολιά Οδυσσέας Κορέλης, Φρανς Σεστάνι, Iρίνα Σαλένκοβα,  Κωνσταντίνος Μπουραντάς (10, 15, 16/12) – Κώστας Λούστας (5/12), Ιωάννης Τζιώτης,  Κίτι Βαρδάμη  (10, 15, 16/12) – Τζουλιέτα Αβετιάν (5/12)
Δεύτερα βιολιά Αντωνέλα Τσεφά Ηλέκτρα Βεζύρογλου, Γεωργία Τσολάκη (10, 15, 16/12) – Λούτας Ευάγγελος (5/12), Τάσος Γρατσίας (10, 15, 16/12) – Τημπλαλέξης (5/12)
Βιόλες Αντώνης ΜανιάςΓιώργος Γιακουμής (10, 15, 16/12) – Βιλεγκζανίνα Λαρίσα (5/12), Παναγιώτης Αράπογλου (10, 15, 16/12) – Καμινάρη Χριστίνα (5/12), Μάκης Τσορούκογλου (ευγενική συμμετοχή) 
Βιολοντσέλα Βαγγέλης Νίνα (5, 10, 15/12) – Ευκλείδου Σοφία (16/12), Έλλη Φιλίππου,   Αλέξανδρος Χαραλάμπους (5, 10, 16/12) – Ευκλείδου Σοφία (15/12)
Κοντραμπάσο Θεόδωρος Λυγνός
Τσέμπαλο Νίκος Αθηναίος (ευγενική συμμετοχή)

 

Λίγα λόγια για την Μυρσίνη Μαργαρίτη

MM

Πολύπλευρη υψίφωνος με ευρύ ρεπερτόριο που εκτείνεται από το μπαρόκ ως την σύγχρονη μουσική. Ο διεθνής τύπος έχει εκθειάσει τη μουσικότητα, τη δεξιοτεχνία, την καθαρότητα του ήχου και την εντυπωσιακή της σκηνική παρουσία. Μετά το ξεκίνημα της καριέρας της στην όπερα La finta giardiniera του Μότσαρτ στο Landestheater Salzburg ακολούθησαν πολυάριθμες εμφανίσεις σε θέατρα και συναυλιακούς χώρους σε Ευρώπη, Μεξικό, Ινδονησία και Κίνα, με καθοριστικές στιγμές τις εμφανίσεις στο φεστιβάλ BBC Proms, στο Concertgebouw Amsterdam, στο Bozar Brüssel κ.ά. Μεταξύ 2006 και 2009 ήταν μόνιμο μέλος του σολιστικού Ensemble της όπερας του Halle στην Γερμανία.  Στην προηγουμένη σεζόν εμφανίστηκε μεταξύ άλλων ως  Alcina (Alcina) στο Διεθνές Φεστιβάλ Χάιντελ του Halle στην Γερμανία, ως Morgana (Alcina) στο Φεστιβάλ Αθηνών, ως Κοντέσα (Γάμοι του Φιγκαρό) στην Εθνική Λυρική Σκηνή και ως Bellezza  (Il trionfo del tempo e del disinganno) στο φεστιβάλ μπαρόκ της Valetta στη Μάλτα.

 

 

 

 

 

 

 

Λίγα λόγια για τον Νίκο Τσούχλο

NTΟ Νίκος Τσούχλος γενήθηκε το 1961. Σπούδασε νομικά, μουσική και μουσικολογία στην Αθήνα και στο Παρίσι. Από νωρίς αφιερώθηκε στη διεύθυνση ορχήστρας, ξεκινώντας ως βοηθός του Μάνου Χατζιδάκι στην Ορχήστρα των Χρωμάτων, ενώ έκτοτε έχει συνεργαστεί ως προσκεκλημένος αρχιμουσικός με τις περισσότερες ελληνικές ορχήστρες, καθώς και με πολλές ορχήστρες και καλλιτεχνικούς οργανισμούς του εξωτερικού. Από το 1991 υπήρξε Διευθυντής Καλλιτεχνικού Προγραμματισμού και αργότερα, ως το 2012, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Από το 2013 υπηρετεί το Μουσικό και Δραματικό Σύλλογο ‘Ωδείον Αθηνών – 1871’ ως Πρόεδρος του Δ.Σ., ενώ από το 2014 είναι Αναπληρωτής Καθηγητής του Τμήματος Μουσικών Σπουδών Ιονίου Πανεπιστημίου. Για το συγγραφικό του έργο πάνω σε ζητήματα μουσικής ερμηνείας έχει διακριθεί από την Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών (2011), ενώ για τις ποικίλες δραστηριότητές του στο χώρο του πολιτισμού του έχει απονεμηθεί από το γαλλικό κράτος η διάκριση Chevalier de l’Ordre des Arts et des Lettres.

 

 

 

Λίγα λόγια για τα έργα της συναυλίας

Ένα κονσέρτο για πολλά όργανα

Όταν το 1719 ο μαρκήσιος του Βραδεμβούργου και συλλέκτης μουσικής Κρίστιαν Λούντβιχ [Christian Ludwig (1677-1734)] γνώρισε τον μεγάλο Κάντορα της Λειψίας, Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ [Johann Sebastian Bach (1685-1750)] εντυπωσιάστηκε τόσο που του ζήτησε να του χαρίσει κάποιες συνθέσεις του. Τρία χρόνια αργότερα (τον Μάρτιο του 1721) ολοκληρώθηκε ο κύκλος των έξι Βραδεμβούργιων Κονσέρτων και παραδόθηκε στον μαρκήσιο του Βραδεμβούργου από τον Μπαχ μαζί με μια επιστολή γραμμένη στα γαλλικά. Στην επιστολή ο συνθέτης ονόμαζε τα έργα αυτά «Κονσέρτα με πολλά όργανα»  («Concerts avec plusieurs instruments»), που στην πραγματικότητα δεν επρόκειτο παρά για την περιγραφή του είδους στο οποίο ανήκαν: κονσέρτο γκρόσο [concerto grosso], δηλαδή κονσέρτο για πολλά όργανα (και όχι για κάποιο σόλο όργανο). Ο τίτλος ενός από τα δημοφιλέστερα έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου της μουσικής αποδόθηκε πολλές δεκαετίες αργότερα, όταν το ξεχασμένο πλέον χειρόγραφο εντοπίστηκε στα Αρχεία του Βραδεμβούργου. Πολλά από τα κονσέρτα αποτελούν παλαιότερες συνθέσεις του Μπαχ, επεξεργασμένες, ενώ μέρη τους επανέρχονται σε μεταγενέστερα έργα. Έτσι από το Τρίτο κοντσέρτο σε σολ μείζονα (BWV 1048), το πρώτο μέρος (Αλέγκρο) θα αναβιώσει σε μια σύνθεση του 1729, την Ιερή Καντάτα (BWV 174), ενώ το τρίτο μέρος (επίσης Αλέγκρο) αξιοποιεί το τέταρτο μέρος από την Pastorale σε φα μείζονα (BWV 590). Και στα τρία μέρη χαρακτηριστικός είναι ο διάλογος ανάμεσα στις ομάδες οργάνων της ορχήστρας, όπως συμβαίνει συνήθως στα κονσέρτι γκρόσι.

Αρμονικός οίστρος

Γνωστότερος για τις Τέσσερις Εποχές του, ο Βενετσιάνος Αντόνιο Βιβάλντι [Antonio Vivaldi (1678-1741)] αποτελεί τον σημαντικότερο Ιταλό συνθέτη της γενιάς του και έναν από τους σημαντικότερους θεμελιωτές του είδους του μπαρόκ κονσέρτου. Ο κύκλος των 12 κονσέρτι γκρόσι που απαρτίζουν τον Αρμονικό Οίστρο [Lestro Armonico], έργο με αύξοντα αριθμό μόλις 3, τυπώθηκε σε δύο τόμους το 1711 στο Άμστερνταμ και άσκησε πολύ μεγάλη επιρροή σε μεταγενέστερες συνθέσεις. Πολλοί συνθέτες έκαναν μεταγραφές των κονσέρτων αυτών για άλλα οργανικά σύνολα, ενώ συχνά, μουσικά θέματά του αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης. Χαρακτηριστικό είναι πως ο ίδιος ο Μπαχ, ο οποίος θαύμαζε τον Βιβάλντι και το έργο του, είχε μεταγράψει έξι από τα κονσέρτα του Αρμονικού Οίστρου – σε αυτά και το Κονσέρτο Γκρόσο, έργο 3, αριθμός 11 σε ρε ελάσσονα, RV 565 (πρόκειται για μεταγραφή για εκκλησιαστικό όργανο, BWV 596, ένα έργο που ο οργανίστας Βίλχελμ Φρήντεμαν Μπαχ [Wilheml Friedemann Bach (1710 – 1784)], ο πρωτότοκος γιος του Γιόχαν Σεμπάστιαν, ενέταξε στο ρεπερτόριό του). Αλλά η επιρροή του συγκεκριμένου κονσέρτου στο έργο του Μπαχ είχε και άλλη μια έκφανση: η αρχή του τελευταίου μέρους (Αλέγκρο) αποτέλεσε την βάση για το δεύτερο μέρος ενός άλλου έργου του Μπαχ, την Καντάτα Κύριε κατά το πλήθος των οδυνών μου [Ich hatte viel Bekümmernis] (BWV 21) που συνετέθη το 1714. Και σε αυτό το κονσέρτο γκρόσο ο ακροατής απολαμβάνει τον διάλογο μεταξύ των οργάνων.

Ανάμεσα σε δύο ταξίδια στην Ιταλία

 Ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ [Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791)] ήταν μόλις 16 ετών όταν συνέθεσε το δημοφιλέστατο Ντιβερτιμέντο σε ρε μείζονα, KV 136, δηλαδή στις αρχές του 1772. Ο νεαρός μουσικός είχε μόλις επιστρέψει από ένα δεκαπεντάμηνο ταξίδι με τον πατέρα του στην Ιταλία, το δεύτερο από τα τρία ταξίδια στην ιταλική χερσόνησο, που είχαν ως στόχο να προβληθεί το ιδιαίτερο ερμηνευτικό αλλά και συνθετικό ταλέντο του Μότσαρτ. Στα ταξίδια αυτά ο έφηβος ακόμη μουσικός είχε την ευκαιρία να εξοικειωθεί με την ιταλική μουσική, αλλά και να συνθέσει: στην Ιταλία ανέλαβε, ολοκλήρωσε και παρουσίασε τη σύνθεση της πρώτης του όπερα σέρια, Μυθριδάτης, ο βασιλιάς του Πόντου (1770), η επιτυχία της οποίας μετά το πρώτο ανέβασμα στο Μιλάνο προκάλεσε και την δημιουργία των Ο Ασκάνιο στην Άλμπα (1771) και Λούτσιο Σίλα (1772). Το Ντιβερτιμέντο σε ρε μείζονα KV 136 (όπως άλλωστε και τα Ντιβερτιμέντι KV 137 και 138) γράφτηκε κατά τη διάρκεια της ολιγόμηνης παραμονής τού Μότσαρτ στην γενέτειρά του, καθώς τον Οκτώβριο του ίδιου έτους ο νεαρός συνθέτης θα άφηνε και πάλι το Ζάλτσμπουργκ για το τρίτο και τελευταίο ταξίδι του στην Ιταλία. Το Ντιβερτιμέντο σε ρε αποτελείται από τρία μέρη (Αλέγκρο, Αντάντε, Πρέστο) και ανταποκρίνεται απολύτως στο είδος στο οποίο ανήκει: είναι ένα έργο που έχει ως στόχο να διασκεδάσει.

Μια Ναπολιτάνικη Καντάτα

O Ναπολιτάνος Aλεσάντρο Σκαρλάτι [Alessandro Scarlatti (1660-1725)] είναι ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες του Μπαρόκ αλλά και ο θεμελιωτής της Ναπολιτάνικης Όπερας, η οποία κυριάρχησε στο είδος της όπερα σέρια τον 18ο αιώνα. Ο Σκαρλάτι εισήγαγε καινοτομίες στη δομή της όπερας που επηρέασαν όλους συνθέτες του είδους μέχρι και τον 19ο αιώνα. Οι περισσότερες από 65 όπερές του φανερώνουν έναν συνθέτη που ξέρει πώς να προβάλει την εκφραστικότητα και την δραματικότητα. Η εξοικείωσή του με την φωνητική σύνθεση είναι φανερή και στις πάνω από 600 καντάτες που έγραψε, οι περισσότερες από τις οποίες για σοπράνο. Η χριστουγεννιάτικη καντάτα Ω από την Βηθλεέμ αρχοντική φτώχεια [O di Beltemme altera povertà], με τον υπότιτλο Ποιμενική Καντάτα για τη γέννηση του Κυρίου μας [Cantata pastorale per la nascità di Nostro Signore] γράφτηκε γύρω στα 1705 ενώ ο συνθέτης βρισκόταν στη Ρώμη και είχε ήδη κάνει σημαντική καριέρα ως συνθέτης όπερας. Το έργο, που υμνεί την γέννηση του Χριστού, εκδόθηκε μόλις το 1969.


Επιμέλεια κειμένων: Στέλλα Κουρμπανά, Δρ. Ιονίου Πανεπιστημίου, ‘Εφορος Αρχείου Ωδείου Αθηνών 

 

 

© 2016-2017 ΩΔΕΙΟN ΑΘΗΝΩΝ - All rights reserved | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ | Mindcrafted by Scicada.eu