ACADEMICA – E’ KYKLOS 2021

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ACADEMICA – E’ KYKLOS 2021
ΣΑΒΒΑΤΟ 28 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
21:00
 
ΔΗΜΟΣ ΑΙΓΙΝΑΣ
ΠΑΡΑΛΙΑ ΑΥΡΑΣ
ΤΕΤΑΡΤΗ 1 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
21:00f
ΔΗΜΟΣ ΑΘΗΝΑΙΩΝ
ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

Η συναυλία θα μεταδοθεί ζωντανά στη σελίδα facebook του Ωδείου Αθηνών.

Κρατήσεις από 30/8 στο τηλέφωνο 698 4645406

ΤΕΤΑΡΤΗ 15 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
21:00 
ΔΗΜΟΣ ΠΕΥΚΗΣ
ΑΛΣΟΣ ΒΑΡΒΑΡΕΣΣΟΥ
ΚΥΡΙΑΚΗ 19 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
21:00 
ΔΗΜΟΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ
ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΓ. ΛΟΥΚΑ

 

 

 

Νίκου Σκαλκώτα: Πέντε ελληνικοί χοροί για ορχήστρα εγχόρδων

  • Ηπειρωτικός
  • Κρητικός
  • Τσάμικος
  • Αρκαδικός
  • Κλέφτικος
 

Leo Brouwer: “Beatlerianas”

  • Eleanor Rigby
  • Yesterday
  • She’s leaving home
  • A ticket to ride
  • Got to get you into my life
  • Here, there and everywhere
  • Penny Lane

Σολίστ: Κώστας Κοτσιώλης, κιθάρα

Αντικαθίσταται μόνο για συναυλία Αίγινας από:

Wolfgang Amadeus Mozart: Κονσέρτο για πιάνο και ορχήστρα, σε λα μείζονα, KV 414

  • Allegro
  • Andante
  • Allegretto

 

 

Σολίστ: Αλεξία Μουζά, πιάνο

Antonin Dvorak: Σερενάτα για ορχήστρα εγχόρδων σε μι μείζονα, έργο 22

  • Moderato
  • Tempo di Valse
  • Scherzo (Vivace)
  • Larghetto
  • Finale (Allegro vivace)

Μουσική διεύθυνση: Νίκος Αθηναίος

 

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ ΑΘΗΝΩΝ:

Πρώτα βιολιά Οδυσσέας Κορέλης, Φρανς Σεστάνι, Ιρίνα Σαλένκοβα, Κίτι Βαρδάμη, Ιωάννης Τζιώτης, Κωνσταντίνος Μπουραντάς, Κώστας Λούστας, ‘Ελενα Σαλένκοβα.
Δεύτερα βιολιά Αντωνέλα Τσεφά, Τάσος Γρατσίας, Ηλέκτρα Βεζύρογλου, Γεωργία Τσολάκη,  Μάριος-Φοίβος Φίλιππας, Αλεξάνδρα Νούσια.
Βιόλες Αντώνης Μανιάς, Παναγιώτης Αράπογλου, Γιώργος Γιακουμής,  Αυγούστα Σεστάνι.
Βιολοντσέλα Βαγγέλης Νίνα, Έλλη Φιλίππου, Αλέξανδρος Χαραλάμπους
Κοντραμπάσο Θεόδωρος Λυγνός, Χαρίλαος Μέρμηγκας
ΣΟΛΙΣΤ Κώστας Κοτσιώλης

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΙΓΙΝΑΣ:

Πρώτα βιολιά Οδυσσέας Κορέλης, Φρανς Σεστάνι, Ιρίνα Σαλένκοβα, Κίτι Βαρδάμη, Ιωάννης Τζιώτης, Βαγγέλης Λούτας, Περικλής Τημπλαλέξης, ‘Ελενα Σαλένκοβα.
Δεύτερα βιολιά Αντωνέλα Τσεφά, Τάσος Γρατσίας, Ηλέκτρα Βεζύρογλου, Γεωργία Τσολάκη,  Μάριος-Φοίβος Φίλιππας, Αλεξάνδρα Νούσια.
Βιόλες Αντώνης Μανιάς, Παναγιώτης Αράπογλου, Γιώργος Γιακουμής,  Αυγούστα Σεστάνι.
Βιολοντσέλα Έλλη Φιλίππου, Αλέξανδρος Τσεφάς, Λυδία Παναγιωταρέα.
Κοντραμπάσο Δημήτρης Ασλανίδης, Χαρίλαος Μέρμηγκας
ΣΟΛΙΣΤ  Αλεξία Μουζά

 

 

Λίγα λόγια για τον Κώστα Κοτσιώλη

KKΜε τις διεθνείς περιοδείες του, σήμερα θεωρείται από τους γνωστότερους κιθαρίστες στον κόσμο. Ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία 15 ετών ερμηνεύοντας το “concierto de Aranjuez” με την ΚΟΑ. Από το 1976 είναι καθηγητής του Ωδείου Αθηνών και από το 2009 του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης. Από το 1978 είναι Ιδρυτής και Διευθυντής του “Volos International Guitar Festival”. Το 1979 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών. Το 1998 έγινε επίτιμος δημότης του Dallas-Texas (USA). Από το 2012 είναι καλλιτεχνικός Διευθυντής  του “Guitar Art Festival of Belgrade”(Serbia). Είναι επίτιμο μέλος της EGTA-Germany και καλλιτέχνης της D’Addario. Το 2017 έγινε επίτιμος Διδάκτωρ του Ιονίου Πανεπιστημίου. Έχει εμφανιστεί σε μεγάλες αίθουσες συναυλιών όπως Grand Auditorioum Radio France, Concertgebouw Amsterdam, Concert hall BBC, Palais de Beaux Arts Bruxelles, Palais de congrais Paris, Philarmonie St. Petersbourg etc. Έχει συνεργαστεί με ορχήστρες όπως RTBF Bruxelles, BBC concert orchestra, Radio Frankfurt, “Toskanini” Pomeriggi musicali. etc. Συνεργάστηκε σε συναυλίες με καλλιτέχνες όπως Astor Piazzolla, Miκης Θεοδωράκης, Leo Brouwer, John Williams etc. Μαζί με τους Aniello Desiderio και Zoran Dukic είναι μέλος του “Volos Guitar trio”. Συνθέτες όπως οι Leo Brouwer, Sergio Assad, Ernesto Cordero κ.α., του έχουν αφιερώσει έργα τους. Eχει διδάξει σε σεμινάρια σε Πανεπιστήμια όπως “Mozarteum”, “Ferenc Liszt”, Central Conservatory Beijing, Manhattan school of Music N.Y. etc. Έχει εμφανιστεί σχεδόν σε όλα τα φεστιβάλ κιθάρας του κόσμου όπως: Esztergom, Liege, Havana, Cordoba, Koblenz, Iserlohn, GFA etc. Δίσκοι του έχουν εκδοθεί σε εταιρείες όπως SONY,EMI classics και GHA (διάκριση Echo classic).

“Ο Κώστας Κοτσιώλης είναι ένας από τους καλύτερους ερμηνευτές της μουσικής μου, ίσως ο καλύτερος. Ακούστε τον όμως επίσης να ερμηνεύει Mangore, Falla και Ginastera. Δεξιοτεχνικό παίξιμο με ευαισθησία, όλα σε ένα”.  Leo Brouwer

 “Ο Κώστας Κοτσιώλης είναι ένας από τους σημαντικότερους κιθαρίστες της εποχής μας. Εκτός από τη μεγάλη επιτυχία του ως κορυφαίου εκτελεστή, έχει δημιουργήσει σημαντικά καλλιτεχνικά επιτεύγματα κατά τη διάρκεια των τριών δεκαετιών της διεθνούς του καριέρας.“  Sergio & Odair Assad

Λίγα λόγια για την Αλεξία Μουζά

AMΠιανίστρια με “καταπληκτική ενέργεια, καθαρότητα και ακρίβεια”, σύμφωνα με τις κριτικές, η Αλεξία Μουζά κέρδισε σε ηλικία 11 ετών το αριστείο στον πανελλήνιο διαγωνισμό πιάνου “Φίλων 2000”. Nικήτρια μεταξύ άλλων του Cantú International Competition for Piano and Orchestra στην Ιταλία (2005), του διαγωνισμού για πιάνο “Γιώργος Θυμής” στην Θεσσαλονίκη (2008) και του διαγωνισμού «Μαίρη Χαιρογιώργου» στην Αθήνα (2006). Το 2015, η Αλεξία Μουζά πήρε το πρώτο βραβείο στο Delia Steinberg International Piano Competition στην Μαδρίτη, εκπροσώπησε την Ελλάδα στον ανά πενταετία διεθνή διαγωνισμό Frédéric Chopin, στην Βαρσοβία και πήρε το τρίτο βραβείο στον ανά τριετία διεθνή διαγωνισμό στο Hamamatsu της Ιαπωνίας. Νικήτρια του Πρώτου Grand Prize του Manhattan International Music Competitition (2018) και του Πρώτου Grand Prize του Βerliner International Music Competition (2019). Φιναλίστ στο Rubinstein International Piano Competition στο Τελ Αβίβ, όπου της απονεμήθηκε το βραβείο για την καλύτερη ερμηνεία έργου Σοπέν.

Ως προσκεκλημένη σολίστ, η Αλεξία έχει συνεργαστεί με την  Orchestra Haydn Bolzano and Trento, την Tokyo Symphony Orchestra, Bacau Symphony Orchestra, State Symphony Orchestra Academy of Soloists (Kazakhstan), τις Κρατικές Ορχήστρες Θεσσαλονίκης και Αθηνών, με εξαιρετικές κριτικές από τον αθηναϊκό τύπο. Επισης, με την Simon Bolivar Symphony Orchestra της Βενεζουέλας μπροστά σε ένα ενθουσιώδες ακροατήριο, την Ορχήστρα των Χρωμάτων της Αθήνας και την Κρατική Συμφωνική Ορχήστρα του Μεξικού. Έχει δώσει ρεσιτάλ πιάνου και συμμετείχε σε διεθνή φεστιβάλ σε Βόρεια και Νότια Αμερική, Ασία κι Ευρώπη.

Γεννημένη στην Αθήνα, ξεκίνησε μαθήματα πιάνου με την μητέρα της. Ολοκλήρωσε σπουδές πιάνου στην Accademia Pianistica Internazionale “Incontri col Maestro”στην Imola, Ιταλία (καθ. Leonid Margarius, Anna Kravtchenko) με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση. Πήρε το master ερμηνείας στο πιάνο (2011, Cesena, Conservatorio Statale di Musica) και Artist Diploma (2013, College of Fine Arts, Boston University, καθ. Boaz Sharon) όπου σπούδασε με υποτροφίες από το Ελληνικό Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ) και το Boston University. Συνέχισε στην Buchmann-Mehta School of Music, στο Τελ Αβίβ, με τον καθηγητή Arie Vardi.

Λίγα λόγια για τον Νίκο Αθηναίο
Αθηναιος Ο Νίκος Αθηναίος σπούδασε Πιάνο, Σύνθεση και Διεύθυνση Ορχήστρας στην Αθήνα, την Κολωνία και το Ντύσσελντορφ.
Μετά από θητεία ως αρχιμουσικός σε διάφορα γερμανικά μουσικά θέατρα, ονομάστηκε το 1990 Γενικός Μουσικός Διευθυντής στην Φρανκφούρτη του Όντερ, θέση την οποία κατείχε μέχρι το 2001. Υπό την καθοδήγηση του η Φιλαρμονική Ορχήστρα της πόλης αναδείχθηκε σύντομα σε κορυφαίο συμφωνικό σύνολο του Βραδεμβούργου και εξελίχτηκε στην σημερινή Βραδεμβούργια Κρατική Ορχήστρα (“Brandenburgisches Staatsorchester”).  Με την ορχήστρα αυτή αφομοίωσε ο Νίκος Αθηναίος ένα ευρύτατο ρεπερτόριο συμφωνικής μουσικής και πραγματοποίησε μία σειρά από περιοδείες, τόσο στην Γερμανία όσο και σε πολλές άλλες χώρες της Ευρώπης, με συναυλίες σε σημαντικά μουσικά κέντρα.  Έχει διευθύνει πολλές σημαντικές ορχήστρες του εξωτερικού και όλες τις σημαντικές ελληνικές ορχήστρες.
Από τον Μάιο του 2000 μέχρι τον Απρίλιο του 2010 υπήρξε ο πρώτος Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης. Σήμερα είναι Γενικός Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Ωδείου Aθηνών και ταυτόχρονα Καλλιτεχνικός Δ/ντής και μαέστρος της Ορχήστρας Academica του Ωδείου Αθηνών.

 

Η λαϊκή μούσα εμπνέει

Αν και περισσότερο συνδεδεμένη με τις «Εθνικές Σχολές», η χρήση μουσικών λαϊκών στοιχείων από τη λόγια μουσική δημιουργία αποτέλεσε μια επιλογή και κάποιων συνθετών του μοντερνισμού. Ξεκινώντας από την εποχή της δημιουργίας των εθνικών κρατών στην Ευρώπη, η λόγια μουσική γλώσσα συχνά μπολιάστηκε με μοτίβα, αλλά και τρόπους της λαϊκής μούσας. Στην Ελλάδα συναντούμε ήδη, από το 1849, στο πιανιστικό Ξύπνημα του Κλέφτη του Κερκυραίου Ιωσήφ Λιβεράλη (1820-1899) λαϊκές μελωδίες, για να φτάσουμε ώς τον Μανώλη Καλομοίρη (1883-1962) και τη δημιουργία της ελληνικής Εθνικής Σχολής της μουσικής, που έδωσε στο ζήτημα της λαϊκής έμπνευσης πρωταγωνιστικό ρόλο.

Ο Νίκος Σκαλκώτας (1904-1949), βασικός πρωταγωνιστής του ελληνικού, και όχι μόνο, μουσικού μοντερνισμού, με μουσικές σπουδές αρχικά στο Ωδείο Αθηνών και στη συνέχεια στη Γερμανία, υπήρξε και ένας από τους αγαπημένους μαθητές του προπάτορα της νεώτερης μουσικής γλώσσας, Άρνολντ Σαίμπεργκ [Arnold Schönberg (1874-1951)] – ο οποίος τον μύησε στα μυστικά της δικής του μουσικής πρωτοποριακής γλώσσας, του δωδεκαφθογγισμού. Το γεγονός αυτό δεν απέτρεψε τον Έλληνα συνθέτη από το να ενδιαφερθεί και για την λαϊκή παράδοση της πατρίδας, την οποία και αξιοποίησε σε αρκετά έργα του, με γνωστότερο τους δημοφιλείς 36 Ελληνικούς Χορούς, που συνετέθηκαν το διάστημα 1931-1936. Πολλούς από αυτούς τους χορούς ο Σκαλκώτας τους επεξεργάστηκε και αργότερα (το 1948-49), ενώ κάποιους τους μετέγραψε για άλλο μουσικό σχήμα (ορχήστρα πνευστών, ορχήστρα εγχόρδων, πιάνο και βιολί, σόλο πιάνο). Μια από αυτές τις (μετα)γραφές είναι και εκείνη των 5 χορών για ορχήστρα εγχόρδων. Οι τέσσερις από τους πέντε («Ηπειρωτικός», «Κρητικός», «Τσάμικος» και «Κλέφτικος»), μοιάζουν να αξιοποιούν παραδοσιακές μελωδίες, ενώ ο «Αρκαδικός» παραπέμπει σε μια εξιδανικευμένη, ειδυλλιακή Αρκαδία. Η πρώτη εκτέλεση των τεσσάρων από τους 36 χορούς πραγματοποιήθηκε από την ορχήστρα του Ωδείου Αθηνών στις 21 Ιανουαρίου 1934 και τον Δημήτρη Μητρόπουλο στο πόντιουμ.

Ένα νοσταλγικό ταξίδι στο «χθες»

Ο γεννημένος στην Αβάνα το 1939, Κουβανός κιθαρίστας και συνθέτης Λέο Μπράουερ [Leo Brouwer] κατάγεται από μουσική οικογένεια. Ξεκίνησε μαθήματα κιθάρας σε ηλικία 13 ετών ενώ στα 17 του, οπότε και έδωσε την πρώτη του συναυλία, άρχισε να ασχολείται και με τη σύνθεση. Συνέχισε τις σπουδές του στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου και ήρθε σε επαφή με τα μοντερνιστικά συνθετικά ρεύματα των δεκαετιών του 1960 και 1970 – ιδιαίτερα τα έργα του Ιταλού Λουίτζι Νόνο [Luigi Nono (1924-1990)] και του Έλληνα Ιάννη Ξενάκη (1921-2001). Αν και η καριέρα του ως κιθαρίστα διεκόπη αιφνιδίως τη δεκαετία του 1980 εξαιτίας ενός τραυματισμού στο μεσαίο δάκτυλο του δεξιού του χεριού, ο Μπράουερ πρόλαβε να ερμηνεύσει και να ηχογραφήσει πλήθος κιθαριστικών έργων, ενώ η συνθετική του ιδιότητα του έδωσε τη δυνατότητα να διοχετεύσει την αγάπη του για την κιθάρα σε έργα γραμμένα (και) για το όργανο αυτό. Παρότι η πλούσια εργογραφία του περιλαμβάνει και έργα για ορχήστρα, μουσική δωματίου, αλλά και μουσική για τον κινηματογράφο, το σημαντικότερο κομμάτι της συνθετικής του δημιουργίας είναι αφιερωμένο στην κιθάρα.

Επιλέγοντας 7 επιτυχίες από το δημοφιλέστερο συγκρότημα μουσικής όλων των εποχών, το, γραμμένο το 1985, Beatlerianas, Από το ‘Yesterday’ στο ‘Penny Lane’ για κιθάρα και ορχήστρα εγχόρδων, είναι ένα έργο που εμπνέεται από αλλά και αποτίει φόρο τιμής σε μια εποχή αλλά και μια ολόκληρη γενιά, η οποία είδε στα θρυλικά Σκαθάρια, πολλά περισσότερα από μια ροκ μπάντα. Τα τραγούδια που εμπνέουν τον Μπάουερ ταιριάζουν εύκολα στο ύφος της κιθάρας, η οποία πρωταγωνιστεί σε ένα νοσταλγικό ταξίδι στη δεκαετία του ’60.

Φόρος τιμής στον εκλιπόντα δάσκαλο

Ο Αυστριακός Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ [Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791)] έχει μείνει στην ιστορία ως ο σημαντικότερος συνθέτης της εποχής τού κλασικισμού, αλλά και ως το διαπρεπέστερο παράδειγμα παιδιού-θαύματος της μουσικής, καθώς άρχισε να συνθέτει μουσική από τα πέντε του χρόνια. Γνωστή είναι και η ιδιαίτερη επιρροή που ασκούσε πάνω του ο πατέρας Λεοπόλδος, που ήταν επίσης συνθέτης, και ο οποίος υπήρξε ο πρώτος του δάσκαλος στη μουσική. Λιγότερο γνωστή, αλλά, εξίσου καθοριστική στην διαμόρφωση της συνθετικής προσωπικότητας του Μότσαρτ, υπήρξε η επιρροή του Γιόχαν Κρίστιαν Μπαχ (1735-1782). Ο τελευταίος, μαζί με τον ετεροθαλή αδελφό του, Καρλ Φίλιπ Εμάνουελ (1714-1788), ήταν οι δύο γνωστότεροι γιοι του Γιόχαν Σεμπάστιαν που διέπρεψαν ως συνθέτες. Ο Γιόχαν Κρίστιαν έκανε καριέρα στο Λονδίνο, γι’ αυτό και τον έλεγαν ‘Άγγλο Μπαχ’. Το 1764 ο οκτάχρονος Μότσαρτ ταξίδεψε στο Λονδίνο και έμεινε εκεί για 14 μήνες, διάστημα κατά το οποίο μαθήτευσε κοντά στον τριαντάχρονο ‘Άγγλο Μπαχ’. Η αγάπη και εκτίμηση που του έτρεφε ο Μότσαρτ διήρκησε μέχρι το τέλος της ζωής του.

Στις 1 Ιανουάριου του 1782 ο Γιόχαν Κρίστιαν Μπαχ έφυγε από τη ζωή και μάλιστα πάμφτωχος. Και αυτός, όπως λίγο αργότερα και ο μαθητής του, θα θαβόταν σε δημόσιο τάφο. Όταν ο Μότσαρτ πληροφορήθηκε τον θάνατό του, αποφάνθηκε:  «Τί απώλεια για τον μουσικό κόσμο!». Εκείνη την περίοδο συνέθετε το Κονσέρτο για πιάνο και ορχήστρα, αρ. 12, σε la μείζονα (KV 414). Έτσι, στο δεύτερο από τα τρία μέρη (Allegro-Andante-Allegretto), ο Μότσαρτ χρησιμοποίησε το θέμα από την εισαγωγή Ο μαγνήτης της καρδιάς [La calamita de’ cuori],  ένα έργο που ο Μπαχ είχε συνθέσει το 1763, δηλαδή λίγους μόνο μήνες πριν την γνωριμία του με τον Μότσαρτ.

Μια χαρούμενη Σερενάτα γραμμένη σε 12 ημέρες

O Αντονίν Ντβόρζακ [Antonín Dvořák (1841-1904)], ένας από τους γνωστότερους και δημοφιλέστερους συνθέτες της Τσεχίας, γεννήθηκε στο Νελαχόζεβες, στις όχθες του ποταμού Μολδάβα, 35 χιλιόμετρα βόρεια της Πράγας, σε μια εποχή που η σημερινή πρωτεύουσα της Τσεχίας αποτελούσε τμήμα της Αυστροουγγαρίας. Ήταν το πρώτο από τα 14 παιδιά μιας ταπεινής οικογένειας, και από μικρός έδειξε την κλίση του στην μουσική. Ξεκίνησε μαθήματα βιολιού στην ηλικία των έξι ετών, στο σχολείο του χωριού, ενώ οι πρώτες του συνθετικές απόπειρες χρονολογούνται από το 1855. Σύντομα οι μουσικές σπουδές του νεαρού μουσικού συμπληρώθηκαν από μαθήματα βιόλας, θεωρητικών, πιάνου και εκκλησιαστικού οργάνου. Ο Ντβόρζακ, μαζί με τον συμπατριώτη του Μπέτριχ Σμέτανα [Bedřich Smetana (1824-1884)], ανταποκρινόμενοι στα αιτήματα της εποχής για την δημιουργία εθνικών μουσικών ιδιωμάτων, με την ενσωμάτωση στοιχείων από την τοπική μουσική παράδοση,  αποτέλεσαν τους δύο σημαντικότερους εκπροσώπους της Εθνικής Μουσικής Σχολής της Τσεχίας.

Η Σερενάτα για έγχορδα σε μι μείζονα, έργο 22, γράφτηκε τον Μάιο του 1875 και λέγεται ότι ο τριαντατετράχρονος Ντβόρζακ αφιέρωσε μόνο 12 μέρες για τη σύνθεσή της. Όντας ο ίδιος ερμηνευτής του βιολιού αλλά και της βιόλας, γνώριζε καλά την οικογένεια των εγχόρδων, γεγονός που θα μπορούσε να δικαιολογήσει ίσως τον τόσο σύντομο χρόνο σύνθεσης του έργου. Σχετικό με τον δημιουργικό οίστρο ίσως να ήταν και το γεγονός ότι το διάστημα που συνετέθη η Σερενάτα, ο Ντβόρζακ διήγαγε μια πολύ ευτυχισμένη περίοδο της ζωής του. Η χαρά αυτή αποτυπώνεται και στο έργο, που ακολουθεί την κλασική δομή της σερενάτας (Moderato, Tempo di Valse, Scherzo-Vivace, Larghetto, Finale-Allegro vivace). Μετά την πρώτη παρουσίασή της στην Πράγα τον Δεκέμβριο του 1876, αποτελεί ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του Τσέχου δημιουργού.


Επιμέλεια κειμένων: Στέλλα Κουρμπανά, Δρ. Ιονίου Πανεπιστημίου, ‘Εφορος Αρχείου Ωδείου Αθηνών 

 

 

© 2016-2020 ΩΔΕΙΟN ΑΘΗΝΩΝ - All rights reserved | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ | Mindcrafted by Scicada.eu